NPO-fonds vernieuwt regelingen voor drama en documentaire

Het NPO-fonds heeft vandaag acht nieuwe regelingen geopend voor drama en documentaire. Het gaat om regelingen voor onder andere podcasts, webdrama, documentaireseries en een meester-gezel regeling voor scenarioschrijvers. De nieuwe regelingen – een pilot voor 2018 en 2019 – zijn tot stand gekomen in nauw overleg met meer dan vijftig makers, producenten, eindredacteuren en scenaristen.

Shula Rijxman, voorzitter Raad van Bestuur NPO: “Het fonds is er voor de makers. Zij zijn degenen die de programma’s maken. Daarom zijn wij met hen in gesprek gegaan. Hoe kunnen we zo goed mogelijk aansluiten bij de nieuwste ontwikkelingen, maar vooral bij het snel veranderende mediagebruik van het publiek. Makers weten dat als geen ander. We hopen dat met deze vernieuwing beginnende én ervaren makers nieuwe wegen inslaan.”

Series
De gesprekken hebben geleid tot nieuwe regelingen voor onder meer documentaireseries, webdocs, webdrama, podcasts, impact, en één voor talentvolle beginnende scenarioschrijvers. De seriegedachte speelt bij nagenoeg alle nieuwe regelingen een rol. “In de gesprekken merkten we een groeiende behoefte aan verdieping, en aan het langer en met meer aandacht met iets bezig zijn. En om dat vervolgens met elkaar te delen. Zowel bij makers bij het publiek,” aldus Hanneke Bouwsema, algemeen secretaris van het NPO-fonds. “Drama-, documentaire en podcastseries springen in dat gat. Het gesprek daarover heeft soms een langere adem dan dat over een enkele documentaire. Als je een aflevering hebt gemist, of het nu de Luizenmoeder is of Schuldig of een podcastserie als Bob, kijk of luister je die sneller terug omdat je het er samen over wilt hebben.”

Meester-gezel regeling
Vanwege de groeiende populariteit van series is er een grote run op scenaristen. De ervaren krachten hebben weinig tijd en ruimte om talentvolle beginnende scenaristen te begeleiden. Daarom introduceert het NPO-fonds de meester-gezel regeling. Het mes snijdt aan twee kanten. De meester leert iets van de gezel, en andersom.
Short form
De bestaande regeling voor documentaires van 50 minuten is gebleven. Daarnaast komt nu een nieuwe regeling voor de kortere documentaire van 25 minuten.

Webdocs en webdrama
Met nieuwe regelingen voor webdocs en webdrama wil het fonds online een slag slaan. Het Noorse webdrama Skam is volgens Bouwsema een voorbeeld: “Razend populair onder jongeren én onder hun ouders die voor de verandering eens kunnen zien wat hun kinderen écht bezig houdt.”

Pilot
De laatste nieuwe regeling is er voor platformonafhankelijke combinaties van online, lineair, audio en/of videoproducties. Bouwsema: “We zijn benieuwd naar de inventiviteit die dit losmaakt.”

Nu de regelingen bekend worden gemaakt, kunnen makers vanaf 2 oktober nieuwe aanvragen indienen. In de loop van 2019 worden de regelingen door het fonds geëvalueerd.

Achtergrond NPO-fonds
Het NPO-fonds startte begin 2017, als opvolger van het Mediafonds, dat eind 2016 haar deuren sloot ten gevolge van het wegvallen van de subsidie van het Rijk. Om niet verloren te laten gaan wat het Mediafonds in de 28 jaar van haar bestaan had opgebouwd, besloot de NPO vanaf 2017 16 miljoen uit eigen middelen vrij te maken om daarmee kwalitatief hoogwaardig drama- en documentaire-aanbod op radio en televisie blijvend te stimuleren.

Meer informatie: over.npo.nl/npo-fonds/

Toename investeringen in de Nederlandse filmindustrie

Filmstimuleringsmaatregel genereert ruim € 288 miljoen aan productie-uitgaven

De Nederlandse Filmstimuleringsmaatregel (Netherlands Film Production Incentive) draagt bij aan een toename van investeringen in de Nederlandse filmindustrie. Uit de jaarlijkse Monitor* die is uitgevoerd over de periode juli 2014 tot en met december 2017, blijkt dat door de 256 producties die een financiële bijdrage kregen, voor €288,4 miljoen aan productie-uitgaven in Nederland wordt besteed. Voor elke toegekende euro wordt gemiddeld € 4,60 aan productiekosten in Nederland uitgegeven. 161 projecten (63%) komen in internationale samenwerking tot stand.

Film
In totaal hebben 245 filmprojecten in deze periode € 55,7 miljoen ontvangen en wordt € 261,9 miljoen euro aan productie uitgaven in Nederland besteed.
Van de 245 filmprojecten zijn in totaal 152 internationale coproducties (62%). Daarnaast zijn 93 (38%) filmprojecten 100% Nederlands gefinancierd. De totale bestedingen van internationale coproducties voor filmproducties in Nederland zijn gestegen van €38,8 miljoen in 2014 naar € 44,6 miljoen in 2017. Door de maatregel wordt er significant meer in de Nederlandse filmindustrie uitgegeven. Naar verwachting zouden de betrokken producenten zonder de regeling niet in deze mate in Nederland hebben geproduceerd.

High-end TV-series
In de eerste ronde voor high-end TV-series eind 2017 ontvingen 11 high-end TV-series een cash rebate van in totaal € 7,0 miljoen, waarmee € 26,4 miljoen euro aan productie-uitgaven in Nederland wordt gegenereerd. Negen van deze series komen in internationale coproductie tot stand, met onder meer België, Duitsland, Noorwegen en de Verenigde Staten.

Kijk voor meer informatie op de website van het Nederlands Filmfonds.

*De resultaten van de jaarlijkse Monitor Economische Effecten van de Stimuleringsmaatregel Filmproductie in Nederland, kun je hier lezen.

DDG & Netwerk Avond met Belgische schrijver-regisseur Bert Scholiers

In het sprankelende CHARLIE EN HANNAH GAAN UIT neemt de Belgische schrijver-regisseur Bert Scholiers de kijker mee van het Antwerpse nachtleven, naar verlaten sneeuwvlaktes tot aan de verre uithoeken van het universum, in het gezelschap van twee laconiek babbelende twintigers. CHARLIE EN HANNAH GAAN UIT is een eigenzinnige, geestige en betoverende film en een ode aan de cinema.

Op 14 mei wordt dit Vlaamse pareltje vertoond op de jaarlijkse avond van het Netwerk Scenarioschrijvers en de Dutch Directors Guild in het Ketelhuis in Amsterdam. Na afloop is er uiteraard een Q&A met Bert Scholiers.

CHARLIE EN HANNAH GAAN UIT was eerder dit jaar te zien op het International Film Festival Rotterdam. En wordt in juni uitgebracht in de Nederlandse filmtheaters.

Kijk hier naar de trailer

[embedded content]

Bert Scholiers (1984) schreef eerder het scenario van de film Sprakeloos en de serie Connie & Clyde. De romcom Smoorverliefd kreeg een remake in Nederland. CHARLIE EN HANNAH GAAN UIT is zijn debuut als regisseur.

Toegang: gratis, exclusief voor leden van DDG en het Netwerk Scenarioschrijvers. Na afloop is iedereen van harte welkom voor een borrel aan de bar van Het Ketelhuis.

Zin om te komen? Reserveer je gratis kaartjes via eventbrite. Introducees zijn van harte welkom.

Datum: maandag 14 mei
Locatie: Ketelhuis, Pazzanistraat 4, Amsterdam
Aanvang: 20.00 uur
Toegang: gratis

Filmmakers van Morgen: Arjen Sinninghe Damsté

Arjen Sinninghe Damsté (1990) is de eerste jonge filmmaker die geïnterviewd wordt in de serie Filmmakers van Morgen. Hij maakte De Nieuwe Man als afstudeerfilm voor de Filmacademie. Deze film leverde hem een Wildcard bij het Filmfonds op. Onlangs maakte hij de korte film The Rogue over een zeldzame dolfijn op het schiereiland Dingle in het zuiden van Ierland. In de film volgt hij enkele Ierse personages die een bijzondere band met de dolfijn hebben. / door Jaap Mees

Je was theatraal performer op de toneelschool in Maastricht. Is dat hetzelfde als acteur?
Arjen: Vanaf mijn 12e tot en met mijn 18e deed ik aan toneel. Ik wilde acteur worden. Tijdens mijn toelating aan de Toneelacademie Maastricht ontdekte ik performance en ging er een wereld voor mij open. Als acteur werk je in Maastricht aan speltechniek die je leert via het spelen van de oude Grieken tot hedendaags repertoire. Als performer werk je niet zo zeer met bestaand repertoire maar ontwikkel je theatrale concepten vanuit persoonlijke fascinaties. Documentaire maken werd gestimuleerd door twee documentairemakers waar ik les van had op de academie.

Als toelatingsfilm voor de Filmacademie maakte je Het Levenslied. In de auto interview je gewone mensen over hun passie voor het levenslied. Het komt oprecht over.
Dat is leuk om te horen, het klopt wel. Volkszangers zijn van grote betekenis in mijn leven. Ik zie hen als herders van de hoop en troost. Na mijn studie in Maastricht wilde ik me verder verdiepen in documentaire en deed ik toelatingsexamen tot de Filmacademie. In het begin was het wel even wennen om de schoolbanken weer in te moeten. In Maastricht was je in zekere zin meer op jezelf aangewezen. Ik ben erg blij met mijn keuze om me verder te specialiseren als documentaire maker. Het heeft me veel focus gegeven. Mijn afstudeerfilm heet De Nieuwe Man en is gemaakt met hulp van producent IJswater en de NTR. Ik was gefascineerd door de veranderlijke rol van de man. Wat betekent mannelijkheid anno nu. Henk heeft de droom om mannen te leren om hun gevoelens te uiten, maar dat blijkt voor Henk zelf ook nog een behoorlijke opgave. Met deze film won ik de Wildcard van het Filmfonds dat geeft ruimte om nu aan een nieuw project te werken.

Hoe kwam je laatste film The Rogue tot stand. Over een dolfijn voor de kust van het schiereiland Dingle in de buurt van Cork?
Dat was een uit de hand gelopen vakantiefilm. Ik trok door Ierland met cameraman Douwe Hennink die ik ken van de Filmacademie. Het oorspronkelijke idee was op zoek te gaan naar lokale hedendaagse helden in kleine Ierse dorpjes. Dat werkte voor geen meter. In een reisgids lazen we over Fungi de ‘bottlenose’ dolfijn die daar sinds 1982 zijn habitat heeft. Dat fascineerde ons direct. We vonden drie personages, een man die dolfijnen excursies per boot organiseerde, een andere man die iedere jaar terugkwam om vanuit een camper de dolfijn te observeren en een vrouw die met depressies kampte en zich door het contact met de dolfijn beter ging voelen. De dolfijn kreeg iets mythisch. Al snel ging het rond dat wij van de Nederlandse televisie waren en dat gaf toegang tot allerlei mensen.

De band die deze mensen met de dolfijn hadden was interessant omdat we voelden dat deze band een belangrijke rol speelde in het leven van deze mensen. Hier wilden we zo integer mogelijk mee omgaan, het mocht geen Man Bijt Hond worden. Het dier krijgt zo iets goddelijks en onbereikbaars.

De kijkers denken dan waarom krijgen we de dolfijn niet te zien?
Ongetwijfeld. De personages projecteren van alles op het dier. Het gaat meer om hoe zij hun ervaring zo levendig mogelijk beschrijven. Het contrast was erg groot tussen de individuen en de massa’s toeristen die naar de dolfijn kwamen kijken per boot. Er zijn maar liefst vijf boten die Fungi tours organiseren. Het is bijna een soort pelgrimsoord. Wij hebben de film in negen dagen gemaakt. Hij duurt 15 minuten en is geselecteerd voor filmfestivals in Dingle en Belfast.

Je liep stage bij de NTR en ontwikkelde daar onder meer het programma NPO Focus. Wat is dat precies?
Het is een soort encyclopedie van kennis. Het is een samenwerking van de omroepen met de NPO. Een online platform dat antwoord geeft op de vragen over cultuur, politiek, wetenschap, economie en geschiedenis. Actuele verhalen met beeld en geluid uit 65 jaar omroepgeschiedenis.

Ook maakte je de film De Liefhebbende Zoon, waar ging die over?
Dat is een derdejaars film van de Filmacademie. Die gaat over mijn opa die in het Nederlandse leger in Indonesië diende tijdens de koloniale oorlog. Het raakt aan thema’s als hoe gaan wij om met het kolonialisme. Hij was officier. Hij gaat er heen als idealist en keer terug naar Nederland met schaamte. Hij schreef brieven vanuit Indonesië naar huis in dagboekvorm. De film ging aan ene kant over mijn moeder, oom en tante die een stukje geschiedenis ontdekken van hun vader, anderzijds probeer ik ook antwoord te geven op hoe we om moeten gaan met onze koloniale geschiedenis.

Wat vind je van het Nederlandse filmklimaat? Als je net van de Filmacademie komt, dan kun je geen subsidie aanvragen zonder producent. Dat lijkt me moeilijk als je alleen maar korte films hebt gemaakt.
Dat is zo, maar toch heb je als jonge documentaire maker best veel mogelijkheden, zoals Teledoc Campus, Kids&Docs en de IDFA Workshop. Ook producenten zijn in mijn beleving goed bereikbaar voor jonge makers. Ik heb het idee dat je als je bij een producent aanklopt met een goed idee en weinig ervaring, ze wel voor dat idee openstaan.

Welke andere documentairemakers inspireren jou?
Met name makers als Michiel van Erp en Hans Heinen. Zijn films Rex Gildo, de val van een Schlagerkoning en Lisdoonvarna Lourdes of love (over een match-make festival in Ierland) maakte grote indruk op mij. Daarnaast vond ik de series Lang Leve en Op Avontuur van Michiel van Erp bijzondere inkijkjes in ons alledaagse leven dat wonderbaarlijk genoeg verrassender kan zijn dan we normaal gesproken denken. De vormkeuzes van beide makers spreken me erg aan, maar ook hun manier van interviewen vind ik bijzonder. Het voelt aan alsof ze soms gewoon onder het genot van een bakkie koffie met hun onderwerpen spreken, in die onbevangenheid tonen de personages echt iets van zichzelf.

En andere buitenlandse filmmakers?
Errol Morris van The Thin Blue Line. Verder ben ik niet zo gericht op buitenlandse filmmakers. Ik ben niet zo makervast, denk ik.

Ik las in de Filmkrant dat jouw werk een avontuur moet zijn, voor jezelf en voor de kijker. Vind je dat nog steeds?
Ik denk dat nog steeds wel, maar ik vind vooral dat je jezelf moet blijven uitdagen en met je creativiteit over grenzen heen moet gaan. Soms moet je daarvoor initiatieven nemen die niet per se leuk zijn om te doen. Door dingen aan te pakken die je nooit eerder gedaan hebt. Dat kan ook zijn je eigen familieleden interviewen bijvoorbeeld. Belangrijk vind ik: waar zijn mijn visuele en inhoudelijke uitdagingen?

Het valt me op dat je het vaak hebt over een goed verhaal vertellen.
Inhoud is wat mij betreft leidend. Ik moet weten wat ik ga vertellen. Daarbij  moet je wel oppassen dat je niet vergeet open te staan voor bijzondere momenten die zich aandienen.

Hoe deed je dat bij The Rogue?
De kernvraag was wat gaan de personages doen als de dolfijn er niet meer is. Waar gaat het verlies over?

Wat fascineert je in film?
Ik wil graag in het leven van iemand anders terecht komen. Dat heb ik nooit zo gelinkt aan fictie. Mijn films zijn vaak portretten.

Wat vind je van de DDG?
Ik ben pas lid geworden. Ik herinner me nog een event met de vraag hoe zit een contract in elkaar. Het is belangrijk dat er een belangenvereniging is die de regisseurs representeren. Het is een nogal complex vak met vele praktische, juridische en creatieve kanten.

Bram Fischer, Hendrik Groen en Jungle winnen scenarioprijzen

Zondagmiddag zijn in VondelCS de Zilveren Krulstaarten uitgereikt, de Nederlandse vakprijzen voor scenarioschrijvers. BRAM FISCHER , geschreven door Jean van de Velde, won de prijs voor beste film. Martin van Waardenberg werd bekroond met de prijs voor Beste televisieserie voor HET GEHEIME DAGBOEK VAN HENDRIK GROEN. Ashar Medina was de winnaar in de categorie beste Korte film voor JUNGLE. De winnaars van de Zilveren Krulstaarten worden gekozen door de leden van het Netwerk Scenarioschrijvers.

BRAM FISCHER vertelt het waargebeurde verhaal van de Zuid-Afrikaanse advocaat die de strijd van het ANC tegen het apartheidsregime ondersteunde. Jean van de Velde voelde zich “ontzettend vereerd. Ik ben net zo trots als de eerste keer dat je iets op het scherm terugziet dat je zelf hebt geschreven.”

HET GEHEIME DAGBOEK VAN HENDRIK GROEN is een bewerking van de bestseller ‘Pogingen iets van het leven te maken van Hendrik Groen’, waarin de auteur op komische wijze het dagelijkse leven in een verzorgingstehuis becommentarieert. “Scenaristen zijn vaak de eenzame mannen en vrouwen die in zolderkamertjes naar een leeg vel papier staren,” zei Van Waardenberg. “Mooi dat daar ook een                                                     prijs voor is.”

JUNGLE gaat over de vriendschap tussen twee Syrische vluchtelingen in het meedogenloze vluchtelingenkamp in Calais. Ashar Medina bedankte zijn regisseur en producent die hem “het vertrouwen gaven om direct na de Filmacademie iets groots te maken.”

Gouden en Zilveren Pen

Naast de Zilveren Krulstaarten werden op de feestelijke middag in VondelCS ook de Gouden Pen en de Zilveren Pen uitgereikt. De Gouden Pen is bestemd voor de schrijver van de Best bezochte film van het voorgaande jaar. Deze prijs ging naar scenarist Richard Kemper voor de komedie HUISVROUWEN BESTAAN NIET. Kemper, die voornamelijk bekend is als cabaretier, zei dat dit een goede motivatie voor hem is om door te gaan als scenarist.

De Zilveren Pen wordt jaarlijks door het Netwerk Scenarioschrijvers toegekend aan een persoon of instelling die zich op een bijzondere manier heeft onderscheiden in het zichtbaar maken van scenarioschrijvers. Dit jaar ging deze prijs naar de website Afdeling Filmzaken, die filmnieuws en filmbeleid kritisch volgt. Pieter Bart Korthuis, voorzitter van het Netwerk Scenarioschrijvers, sprak van ‘een gewaardeerde luis in de pels.’

Oprichter en eindredacteur Esmé Lammers nam de prijs in ontvangst. “Ik ben enorm geroerd,” reageerde ze. “We zijn een jaar geleden begonnen met de site met weinig verwachtingen, maar blijkbaar realiseren mensen zich hoe belangrijk de randvoorwaarden zijn om te functioneren als filmmakers.”

Foto’s: Inigo Garayo

Genomineerden DIRECTORSNL AWARDS 2018 – Een overzicht

Op maandag 26 maart zullen de DIRECTORSNL Awards uitgereikt worden tijdens een feestelijke avond in Boom Chicago Amsterdam. We hebben alle genomineerde films op een rij gezet, met bijbehorende trailers, omschrijvingen en recensies.


NATHALIE CRUM  – De belofte van Slek

[embedded content]

De 13-jarige Andy heeft het zijn inmiddels overleden opa en moeder beloofd; hij zal er alles aan doen om te zorgen dat de lokale Schutterij blijft bestaan. Er is alleen één probleem: de jeugd uit het Limburgse dorpje Slek peinst er niet over om in een parade te lopen en met een luchtbuks te schieten. Die wil liever wakeboarden, judoën of paardrijden. Regisseur Nathalie Crum brengt in beeld hoe het jongste lid Andy flyers ophangt en tijdens een open dag op aandoenlijke wijze jonge dorpelingen probeert over te halen, uit liefde voor de gestorvenen. (Madelon Meester / Volkskrant)

MARIJN FRANK – Slagershart

[embedded content]

Het is een ijzersterke film. Door hoofdpersoon Wessel, die voor een dilemma staat: de familie verwacht dat hij het bedrijf overneemt, maar hij loopt nu stage bij een boer en is juist levend vee zo mooi gaan vinden. Maar ook door de glasheldere manier waarop Wessel en zijn omgeving de schijnheiligheid van vleeseters fileren die geen weet willen hebben van ‘doden’. En uiteindelijk natuurlijk door Marijn Frank die personage, dilemma en debat fraai opbouwt en vorm geeft. (Walter van der Kooi / De Groene Amsterdammer)

THOMAS VROEGE, FLOOR VAN DER MEULEN, ISSA TOUMA  – Greetings from Aleppo

[embedded content]

Greetings from Aleppo is de opvolger van de meest gelauwerde film van alle webdocs die exclusief voor De Correspondent zijn geproduceerd: 9 Dagen – vanuit mijn keukenraam in Aleppo, gemaakt door Issa Touma, Floor van der Meulen en Thomas Vroege. 9 Dagen werd in november 2016 onderscheiden met de European Film Award voor beste korte film, zeg maar de Europese Oscar.

Greetings from Aleppo werd eind 2016 gepubliceerd. Het is het verslag van de terugkeer van fotograaf Issa Touma naar zijn stad Aleppo. We zien hoe hij zijn moeder, vrienden en studenten bezoekt, hoe iedereen probeert te overleven. Zelf vind ik de ontmoeting met een maniakaal schilderende vriend, die al zijn schilderijen opstapelt in kasten, erg aangrijpend. (Jos de Putter / De Correspondent)


 MICHIEL TEN HORN, TOMAS KAAN, EDDY TERSTALL, ARNE TOONEN, AARON ROOKUS, GIANCARLO SÁNCHEZ – Van God Los (seizoen 4)

[embedded content]

Het hoort bij het format dat het slecht afloopt, maar de schrijvers, regisseurs en acteurs weten keer op keer te verrassen, met de intensiteit van de scènes en de acteerprestaties. (…) In de eerste aflevering van het vierde seizoen (alle afleveringen van dit seizoen staan op Uitzending gemist) zien we hoe een jongen onder de duim wordt gehouden door zijn tirannieke vader. Als Charley Beverman (Henry van Loon) volwassen wordt en erachter komt dat hij door zijn vader (Martin van Waardenberg) is bestolen, breekt hij. De scène waarin Van Loon met een koptelefoon op zijn hoofd en een pistool in zijn hand zijn vader achtervolgt, kunnen we gerust onvergetelijk noemen. En nogmaals: het is een tijd geleden dat een Nederlandse dramaproductie een dergelijke indruk maakte. (…) Van God los werd ooit genomineerd voor de Nipkowschijf en dit vierde seizoen mag best weer op de shortlist worden gezet.  (Mark Moorman / De Volkskrant)

DANA NECHUSHTAN – Hollands Hoop (seizoen 2)

[embedded content]

Na het zien van de eerste twee geslaagde afleveringen van het tweede seizoen, kunnen we vaststellen dat de overstap van Machteld naar de duistere zijde veelbelovend is; een stap die haar bovendien in het uitmuntende gezelschap van The Sopranos’ Carmela (Edie Falco) en Breaking Bad’s Skyler (Anna Gunn) brengt, inclusief alle dilemma’s die de combinatie van opgroeiende kinderen en First lady of crime zijn met zich meebrengt (zie ook Penoza). Het is niet alleen dat Machteld de nieuwe versie van haar echtgenoot wel interessant vindt, of de aanblik van een vrieskist vol bankbiljetten (‘het is minder dan het lijkt’, probeert Fokke nog) onweerstaanbaar, ze krijgt ook de smaak te pakken voor afpersing en chantage. (Mark Moorman / De Volkskrant)

TIM OLIEHOEK – Het geheime dagboek van Hendrik Groen

[embedded content]

Oliehoek heeft de eerste scène met de doodgravers gebaseerd op een eigen ervaring: „Ik zag ooit per ongeluk hoe ze mijn oma in de kist gooiden. Ik wil de confrontatie van Hendrik Groen met de dood laten zien, die hem triggert om nog iets van zijn leven te maken, voor het voorbij is. De grauwheid benadrukt de noodzaak van vriendschap en van verzet tegen het regime in het tehuis.” De serie schildert eerst de ellende, om de bevrijding van Hendrik Groen er in de derde aflevering extra sterk uit te laten springen. Dan richt de oude heer de Omanido-club op (‘Oud maar niet dood’), een rebellenclub die hem op de valreep levenslust, vriendschap en liefde zal geven. Oliehoek belooft: „Als ze met de Omanido-club beginnen, krijgt hun kleding ook meer kleur. Dan gaan ze eindelijk fladderen.” (Wilfred Takken / NRC)


AUDIOCOLLECTIEF SCHIK – Bob

We hoeven er niet omheen te draaien: Bob (VPRO Dorst/Audiocollectief Schik) is de beste Nederlandstalige podcast van 2017. In zes afleveringen nemen de makers ons mee in hun zoektocht naar Bob, een oude jeugdliefde van de 84-jarige Elisa. De centrale vraag: heeft Bob echt bestaan, of houdt het dementerende brein van Elisa haarzelf en haar omgeving voor de gek? (Stan Hulsen / Verhalende Podcast) >>>> Luister de serie Bob HIER terug

ESTER GOULD, SARAH SYLBING – Schuldig: de Podcast

[embedded content]

Het uitgangspunt is simpel: de maaksters praten in de podcast na over hun ervaringen met een memorabel persoon uit de serie, en geven ondertussen een update over hoe het nu gaat. In de eerste aflevering richten ze zich op de alom geliefde Dennis: de eigenaar van dierenwinkel Ambulia in Noord, die soms maar twee euro per week verdiende door zijn niet al te ­zakelijke aanpak. (Hans van Lissum / Het Parool) >>>> Luister de serie Schuldig HIER terug

CHRIS BAJEMA – De man met de microfoon

Bajema heeft het programma drie jaar de tijd gegeven om te kunnen groeien. ‘Ik wist: dit wordt echt zo’n project dat de eerste drie jaar niet door heel veel mensen gevonden gaat worden. Nog steeds weten veel mensen die ik interview niet eens wat een podcast is. Maar ik dacht ook: als ik zo’n beetje de eerste ben die podcasts gaat maken, kan ik misschien wat aandacht genereren en snel luisteraars veroveren.’ Het doel was net zo groot worden als Vrij Nederland. ‘Evenveel luisteraars hebben als zij abonnees.’ Dat is gelukt. In het eerste jaar trok Man met de Microfoon al vrij snel zo’n 10.000 luisteraars. Inmiddels, halverwege seizoen drie, wordt een aflevering gemiddeld 25.000 keer beluisterd. In Amsterdam-Oost is hij inmiddels uitgegroeid tot een lokale bekendheid – steeds vaker heeft hij meteen aanspraak als hij zijn bus ergens parkeert. (Linda Nab / Villamedia) >>>> Luister podcasts van Chris Bajema HIER terug


ALIONA VAN DER HORST – Liefde is aardappelen

[embedded content]

Steentje voor steentje bouwt Van der Horst aan het verhaal van een verdrongen verleden. Het is een beeldschone en buitengewoon ontroerende reconstructie van een Russische familiegeschiedenis, klein en groot tegelijk. Een verhaal ook van overlevers die zich afsloten voor hun gevoel. Voor knuffels was geen tijd. Er moest gewerkt worden. Liefde was een aardappel. (Belinda van de Graaf / Trouw)

MAASJA OOMS – Alicia

[embedded content]

Een sleutelscène zit in het begin: Alicia ligt in bed en vraagt wanneer er eindelijk een plekje voor haar komt: voogd Machteld had gezegd dat dat er in een jaar zou zijn. Dan moet de leidster uitleggen dat ze geen termijn en valse hoop willen geven, omdat ze niet op de gewone wachtlijst staat en er voor haar een ‘speciaal plekje’ moet gevonden, want ze is ‘een speciaal meisje’. Ontroostbaar huilt ze: ‘Ik ben een gewoon meisje.’ Je zou willen dat dat zo was, maar ziet dat dat niet klopt. Toenemende agressie, extreme stemmingswisselingen, angsten. Ze wil naar mama, maar dat lijkt er niet in te zitten. Nature en nurture versterken elkaar. Treurig en aangrijpend. (Walter van der Kooi / De Groene Amsterdammer)

ALEX DE RONDE – Doof kind

[embedded content]

Er was één moment dat ik een traantje moest laten. Gek genoeg was dat eigenlijk een fragment dat ik al gezien had, omdat het in de trailer zit en ook bij Pauw vertoond werd. Toch deed het nu meer met mij, waarschijnlijk door de ambiance van een film op groot doek en door de opbouw in de film. Het raakt mij omdat het zo herkenbaar is. De vader van Tobias leest een dagboek voor, geschreven door de moeder van Tobias. “Jij kan horen hè?”, zo zou de kleine Tobias tegen zijn horende moeder gezegd hebben. En vervolgens zegt hij: “Ik kan niet horen. Ik wil horen.”

Pijnlijk herkenbaar voor mij. Hoewel slechthorendheid absoluut deel is van mijn identiteit, zou ik als ik mocht kiezen waarschijnlijk toch de keuze maken om horend te zijn. Als slechthorenden meer een community vormden, zoals de Doven, zou deze keuze waarschijnlijk moeilijker zijn. En de keuze van Tobias voor de Dovenwereld begrijp ik volledig, zeker waar het gaat om zijn sociale leven. Deze documentaire laat de waarde van Dovencultuur zien. Ga ‘m kijken! (Stan van Kesteren / Stichting Ctalents)


TESSA LOUISE POPE – Echoes of IS

[embedded content]

Het idee: twaalf portretten van twaalf mensen die op diverse manieren zijn aangeraakt door IS, zowel vluchtelingen als uitreizigers. Met die verzameling van uiteenlopende perspectieven en verschillende ervaringen wilden ze brandende vragen beantwoorden: waarom gaan Nederlandse burgers naar Syrië? Wat verwachten ze daar aan te treffen? Wat betekent het om te vluchten uit je moederland? Waarom en hoe radicaliseert iemand, en waaraan merk je dat? (…) In tegenstelling tot de monologen van de AIVD en de Amsterdamse gemeente is de dialoog die Echoes of IS aangaat niet eenvormig; de diversiteit, de sociale waarden en de tolerantie van een multiculturele samenleving passen niet in één enkel keurslijf, maar zijn fluïde en worden constant afgetast in de maatschappij. Om dat verhaal te vertellen is een veelvoud van stemmen nodig, het werkelijke alternatief voor de propaganda van extremisten. Submarine Channel deed een eerste stap in de juiste richting: exit counter-narratives, enter counter-dialogues. (Samuel Peperkamp / Vrij Nederland)

Ga via DEZE LINK naar de website van Echoes of IS

LAURENS SAMSON, FREDERICK MANSELL – Team Gaza (interactive)

[embedded content]

De site gaat verder waar de documentaire stopt. Je kunt er niet vier Gazanen volgen, maar zes. Samen met hen loop je als het ware door de kapotgeschoten wijken, ze vertellen over de buurt waar ze wonen, het leven dat ze leiden en wat hun dromen zijn. Klik je bijvoorbeeld op Ahmed, dan loop je met hem mee over de levendige fruit- en groentemarkt van Beach Camp, waar hij woont. In je scherm verschijnt een info-teken. Klik je daarop, dan stopt de documentaire en krijg je historische achtergrond over de markt en de locatie. (Guus Ritzen / NRC)

Ga via DEZE LINK naar de website van Team Gaza

LAURA STEK – De laatste dagen van Standing Rock

Intieme online-documentaire waarvoor radiomaker Laura Sterk naar het Standing Rock-reservaat in North Dakota trok om het protest van de Sioux-Indianen tegen de geplande Dakota Access-oliepijpleiding in beeld te brengen. Door middel van achterdeschermenfoto’s en korte filmpjes beleven we de laatste dagen van het protest door de ogen Tammy Howard, een gay-activist die samen met haar vriendin tot het allerlaatste moment standhoudt. Pop up-schermen plaatsten het Sioux-protest in een bredere context. (NFF)

Ga via DEZE LINK naar de website van De laatste dagen van Standing Rock


JAN GITSELS – Zondag met Lubach

[embedded content]

Zondag met Lubach begon drie jaar geleden als favoriet van de intelligentsia – in 2016 won hij de Nipkowschijf van de tv-kritiek – en is nu uitgegroeid tot publiekslieveling. Het programma begon in november 2014 met slechts 340.000 kijkers (marktaandeel 4 procent) en heeft er dit jaar gemiddeld 1,2 miljoen (16 procent). Dit is voor het eerst in de geschiedenis van de Televizier-Ring dat de publieksprijs naar een VPRO-programma gaat. Zelfs Van Kooten en De Bie kregen nooit die prijs.

Mede hierdoor is Lubach (Groningen, 1979) een invloedrijk opiniemaker geworden. In zijn programma combineert Lubach satire met politieke opinie en campagnejournalistiek. Lubach agendeert kwesties, fileert politici en roept geregeld op tot actie. Hierbij combineert hij zijn vermogen om in een zorgvuldig geconstrueerde show ingewikkelde kwesties eenvoudig en aantrekkelijk te maken, met een talent om succesrijk sociale media in te zetten.

(…) Zondag met Lubach heeft een links profiel. Beroemd is het item waarin de presentator het A4-verkiezingsprogramma van de PVV fileerde, waarbij hij liet zien dat partijleider Wilders niet zegt hoe hij zijn plannen wil realiseren. Lubach introduceerde de hashtag #hoedan, die vervolgens overal opdook. Maar zijn aanvallen op salafisten, islamitische scholen en Erdogan-aanhangers zullen ook rechtse kijkers aanspreken. En als hij kan laten zien wat Jesse Klaver van GroenLinks zoal uit de campagnes van president Obama heeft geleend, zal hij dat ook niet laten. (Wilfred Takken / NRC)

SANDER VAN DE PAVERT – Lucky TV

[embedded content]

je moet ze naar beneden halen je moet ze omlaag halen whahahah! 0.35 en : 0.44 whaha sodemieter op man, sodemietereeneind op man whahahahhahah lolololololollol lol!;). en 1.06 zal ik die ja eeuh die hele auto erin flikkeren? heb je toch geen reet aan, klere ding whahah! lol! 😉  (Erik Nieuwenhuizen / YouTube)

EDITH RUYG – Zomergasten – presentatie Janine Abbring

[embedded content]

(…) toen brak het prachtige laatste half uur van deze toch al fraaie Zomergasten aan. Van der Laan wilde, Ajacied die hij is, graag iets glorieus van zijn club laten zien. Maar in de voorbereiding op deze uitzending werd de talentvolle Abdelhak ‘Appie’ Nouri getroffen door een hartstilstand en werd er ernstige en blijvende hersenschade bij hem geconstateerd. Dus besloot Van der Laan om eerst wat doelpunten van Nouri te laten zien, gevolgd door de innemende en vertederende video die zijn broer van hem maakte op de dag van zijn debuut, met tot slot de bijeenkomst voor het huis van Nouri in Geuzenveld waar Ajax-fans, vrienden, familie en mensen uit de moslimgemeenschap samenkwamen om de kleine middenvelder te eren. Hij probeerde zich nog groot te houden, maar Van der Laan was zichtbaar geëmotioneerd. Hij slikte zijn tranen weg. (…) De erfenisvraag diende zich aan. ‘Die is heel divers’, begon Van der Laan. Hij had zich herpakt en vertelde over de beloften die Amsterdammers hem hadden gedaan in een filmpje. Zo had hij gelachen om iemand die beloofde te proberen op het rechte pad te blijven. ‘Maar’, stuurde Abbring de burgemeester bij, ‘wat hoop jij dat die erfenis is?’ ‘Ja’, stamelde Van der Laan. Hij slikte. ‘Nou, dat het een eh…’, hij keek Abbring aan, zijn stem sloeg een beetje over. ‘Dat het de lieve stad blijft die het is.’

In de Amsterdamse kroegen waar deze Zomergasten op groot scherm werd vertoond, zal daarna het glas zijn geheven. Andere kijkers, in Amsterdam en ver daarbuiten, zullen hun televisie hebben uitgezet, in bed zijn gekropen en later, bij het sluiten van hun ogen misschien gemerkt hebben dat die nog een beetje vochtig waren. (Julien Althuisius / De Volkskrant)


DAAN BAKKER – Quality Time

[embedded content]

Bakker, die met Quality Time tijdens het filmfestival in Rotterdam genomineerd was voor een Tiger Award, is niet bang voor gewaagde keuzes en dat pakt geweldig uit: het kan dus, je overgeven aan zoiets als een uitgesmeerde anekdote verteld door een wit bolletje op een rood vlak. Dat komt vooral door Bakkers absurde gevoel voor humor en zijn knappe timing. Steeds komt hij precies op het juiste moment met iets nieuws, iets vreemds of een geestig detail. (Floortje Smit / De Volkskrant)

In het uitstekende Quality Time staan de mannen in crisis haaks op de buitenwereld, zou je kunnen zeggen, en ze worden door Bakker op even dwarse wijze neergezet. Hij bleef trouw aan zijn oorspronkelijke ideeën en zijn eigenzinnige gevoel voor humor, dat hij niet liet verwateren of gladstrijken door scriptdokters of fondsen. De dolende dertigers uit zijn film willen zich ook niet aanpassen, maar dreigen daarbij wel zichzelf te verliezen. Misschien omdat ze nooit vaste grond onder de voeten hebben gekregen. Wie wel, kun je je afvragen, waarmee Quality Time net als de films van geestverwant Roy Andersson eigenlijk een hart onder de riem is voor alle dolende, onvolmaakte zielen. (Mariska Graveland / De Filmkrant)

Met zijn vernieuwingsdrang sluit Bakker zich aan bij een nieuwe lichting Nederlandse filmmakers die naar wegen zoekt om (licht) te experimenteren met het medium film. Gewoon, omdat het kan. Dat biedt hoop voor de onder de romkom-manie zuchtende Nederlandse filmwereld. Er is wel degelijk een toekomst. (André Waardenburg / NRC)

Het resultaat is een speelse, licht absurdistische maar ook confronterende film. De experimentele, wijd meanderende vorm is door zijn doelmatigheid van grote meerwaarde en het bewijs dat er voor dit soort films plaats in de bioscoop moet zijn. Dat blijkt ook uit het gegeven dat zelfs de YouTube-generatie het gefragmenteerde experiment waarderen kan. Op het International Film Festival Rotterdam waardeerde de jongerenjury ‘Quality Time’ met de prijs voor beste film. (Wouter Los / Cinemagazine)

BOUDEWIJN KOOLE – Verdwijnen

[embedded content]

Het voelt als een uitnodiging om Verdwijnen naast Koole’s Hermansverfilming Nooit meer slapen te leggen: weer kruip je in het hoofd van een dolende Nederlander in ijskoud Noorwegen. Maar in die vergelijking vallen juist de verschillen op: hoe mooi Roos in Verdwijnen doordrongen raakt van controle over haar eigen lot, bijvoorbeeld. Het tekent Koole’s indrukwekkende filmtalent. (Berend Jan Bockting / De Volkskrant)

Verdwijnen is opgenomen in dezelfde subarctische regio in Noorwegen waar ook zijn Nooit meer slapen-verfilming Beyond Sleep is gefilmd, en maakt optimaal gebruik van de besneeuwde locaties, de lege wegen, de smeltende ijspegels waar Roos’ halfbroertje muziek mee maakt en de ijsvlaktes waar Roos en haar oude Noorse liefde dronken worden. Hier vangt ze een forel die naar adem hapt, bekijkt hem aandachtig en gooit de vis weer terug. Hij verdwijnt, net als eigenlijk alle personages op hun manier doen in deze, in al zijn bescheidenheid, rijke film. (Mariska Graveland / De Filmkrant)

Net als Koole’s Beyond Sleep, speelt Verdwijnen zich af in Noorwegen, opnieuw een adembenemende achtergrond. Vrijwel alles is perfect: het subtiele acteerwerk, de sterke score, het prachtige camerawerk van Melle van Essen, de muzikale montage en het fraaie geluidsontwerp. Toch is Verdwijnen net geen meesterwerk. Daarvoor wordt er net iets te veel uitgelegd over het verleden van de personages en verpest Koole het ideale slotbeeld door er nog twee scènetjes achter te plakken. (NRC)

Ook het acteerwerk is piekfijn in orde. De dialogen die er wel zijn, zijn trefzeker. Immer een verademing in een Nederlandse film. Het zegt wat over de statuur van Boudewijn Koole dat een film als Verdwijnen als tussendoortje kan worden gekenmerkt. Na slechts drie films is de regisseur nu al één van de meest voorname filmmakers van Nederland. (Wouter Los / Cinemagazine)

MARTIN KOOLHOVEN – Brimstone

[embedded content]

Brimstone is een kundig en precies vertelde horrorwestern, gemaakt met vaste auteurshand, vol grote gebaren in structuur en spel, waarmee Koolhoven geregeld de contouren van zijn film benadrukt. Dat zit de serieuze thematiek soms in de weg. De omgekeerde vertelling houdt je bovendien op afstand. Maar, en dat is misschien wel belangrijker, die weerbarstigheid geeft de film ook een nadrukkelijk eigen smoel. (Berend Jan Bockting / De Volkskrant)

Met Brimstone creëert Koolhoven een bijzonder eigen universum van religieuze Nederlanders die een nieuw leven beginnen in Amerika. Een grafisch sterk vormgegeven wereld met verwijzingen naar Southern Gothic en de klassieke Western, met een vleugje Holland om de mix compleet te maken. Een must-see, alleen al om te beleven hoe ‘onze eigen’ Koolhoven bewust zonder Hollywoodproducers zo’n groteske film heeft gemaakt. (Beri Shalmashi / De Filmkrant)

Hoewel de film een half uur korter had gekund is er tijdens het kijken toch weinig tijd om na te denken over het label ‘feministisch’ dat veelvuldig op de film wordt geplakt. Gelukkig. Bij een thriller waar letterlijk ieder vrouwelijk personage – meestal met zo weinig mogelijk kleding aan – op een bepaald moment mishandeld wordt door een man, voelt die discussie een beetje potsierlijk aan. Zelfs als het hoofdpersonage „een strijdster” wordt genoemd. (Sabeth Snijders / NRC)

Het slotstuk, waarin Liz en de dominee voor een laatste keer de degens kruisen, neemt het goede en het minder goede van de voorgaande hoofdstukken over. De spanning is terug, maar tegelijkertijd komen sommige scènes ook wat kitscherig over. Het idee dat religie een groot kwaad in de wereld vertegenwoordigt, staat echter als een huis. De vermeende vrouwonvriendelijkheid en het geweld (overigens in grote mate off-screen) zijn instrumenten om de kijker daarvan te overtuigen. Daar is helemaal niets mis mee. (Wouter Los / Cinemagazine)

VERS Avond: Go Short in Focus – 2 april

Het Go Short International Short Film Festival Nijmegen staat weer de voor de deur! De VERS Avond in april staat dan ook in het teken van alles wat de korte film te bieden heeft!

Insider’s tips van programmeur Niels Ketelaars? You got it! Alvast de kans hebben om films uit het competitieprogramma te zien? We got you covered! Met special guest: Kristallen Beer winnares Sarah Veltmeyer.

Na de VERS Avond ben jij helemaal klaar om een week later het festival te bezoeken. Nu al nieuwsgierig wat Go Short daar allemaal voor je in petto heeft? Bekijk de website: www.goshort.nl

Datum: 2 april 2018
Tijd: 20:00-21:30 + BORREL
Locatie: VondelCS
Toegang: €5,-

Tickets zijn vooraf verkrijgbaar via eventbrite of aan de deur (alleen pin).

Gratis voor VERS en DDG leden op vertoon van een ledenpas (zorg wel dat je online je gratis kaartje reserveert).

Masterclass: Joko Anwar & Martin Koolhoven – 10 maart

Masterclass: Joko Anwar & Martin Koolhoven – 10 maart
Zaterdag 10 maart – 13:00-14:30 uur – Kriterion K2

CinemAsia start vanaf deze editie met het organiseren van masterclasses gegeven door nationale en internationale gasten.

Zaterdag 10 maart zijn dat de Indonesische regisseur Joko Anwar (SATAN’S SLAVES, HALFWORLDS, A COPY OF MIND) en Nederlandse regisseur Martin Koolhoven (BRIMSTONE, OORLOGSWINTER). Zij zullen met elkaar in gesprek gaan over hun ervaringen met het regisseren van genrefilms.

Anwar brak in 2003 door als de scenarioschrijver van de succesvolle Indonesische komedie ARISAN! Sindsdien heeft hij vijf lange speelfilms op zijn naam staan. Op deze editie van CinemAsia presenteert hij SATAN’S SLAVES, een geestverhaal over een moeder die komt te sterven en alsnog naar huis terugkeert om haar kinderen op te halen.

Koolhoven debuteerde in Nederland met de lange televisiefilm DUISTER LICHT. Sindsdien staat hij in het binnen- en buitenland bekend als de regisseur van komedie HET SCHNITZELPARADIJS, historisch drama OORLOGSWINTER en de calvinistische western BRIMSTONE. Als co-host van filmprogramma Cinema Egzotik in EYE deelt hij al jaren zijn liefde voor film en wereldcinema met een groter publiek.

In een gesprek gemodereerd door filmjournalist Hugo Emmerzael gaan deze twee regisseurs en filmkenners in op hun artistieke visie, voor welk publiek ze hun films maken (nationaal en internationaal) en op de verschillen – en mogelijk ook overeenkomsten – tussen de Europese en Aziatische markt.

Voor meer informatie: http://cinemasia.nl/nl/masterclass-joko-anwar-martin-koolhoven/
Tickets: http://tickets.cinemasia.nl/ProgrammaDetail.aspx?id=20096

Silvia van der Heiden nieuwe Algemeen Directeur Nederlands Film Festival

Het bestuur van het Nederlands Film Festival heeft de nieuwe Algemeen Directeur bekend gemaakt. Silvia van der Heiden zal deze functie per half mei bekleden. Van der Heiden is sinds 2008 lid van het Management Team van de VPRO en is bestuurslid van onder meer Muziekgebouw aan ’t IJ en Brainwash Festival.

Als filmliefhebber en professional volg ik het Nederlands Film Festival al jaren. Het is voor mij dan ook een eer het festival te mogen vertegenwoordigen, juist nu de filmwereld onder invloed van online en interactieve mogelijkheden zo in beweging is.”, aldus Silvia van der Heiden.

Ruurd Bierman, bestuursvoorzitter van het NFF: “De Nederlandse filmsector wordt geconfronteerd met grote veranderingen, zie het recente rapport van de Raad voor Cultuur. Silvia brengt niet alleen veel kennis over die veranderingen mee, maar ook de ervaring hoe je als organisatie daarop inspeelt. Dat maakt haar bij uitstek geschikt om leiding te geven aan het NFF, in zijn verdere ontwikkeling als showcase voor de Nederlandse producties en als supporter van een industrie die relevant wil blijven. Ik verheug me op haar komst.

Silvia van der Heiden zal samen met Zakelijk Directeur Petra Remmen de directie van het festival vormen. Het bestuur van het NFF bestaat uit voorzitter Ruurd Bierman, penningmeester Alex Doff, vicevoorzitter Julius Ponten, secretaris Hadewych Kuiper, Rachel van Bommel, Bruno Felix en Meral Uslu.

Het bestuur van het NFF heeft voorafgaand aan de selectieprocedure met Cultuur+Ondernemen verkenningen gedaan naar versterking van het huidige besturingsmodel. Het resultaat is dat het bestuur in 2018 de transitie naar een Raad van Toezichtmodel in gaat zetten. Het bestuur heeft er het volste vertrouwen in dat Van der Heiden met haar ervaring dit proces naar een hoger niveau gaat tillen. Wanneer de transitie voltooid is, zal Van der Heiden de rol van Directeur-Bestuurder vervullen.

Foto: Isolde Woudstra

Intensieve masterclass Ivana Chubbuck

Zaterdag 14 & zondag 15 april 2018 in LAB 111, Amsterdam

“The Chubbuck technique brings you to the soul of the character, Ivana showed me the drive that a character needs to accomplish his (or her) needs. And working with her is so much fun. She can see right through your own playing facades, and is able to strengthen the part in your soul that’s most needed for the part. For Dutch actors an excellent opportunity to work in a different, uplifting way with a great acting coach.” – WALDEMAR TORENSTRA.

Op uitnodiging van ACT (i.s.m. met Romy Irene Wuyts) komt de gerenommeerde Amerikaanse acteercoach Ivana Chubbuck dit jaar weer naar Amsterdam.

Gedurende haar meer dan 35-jarige loopbaan werkte de acteercoach Ivana Chubbuck met een lange reeks van  gerenommeerde acteurs, zoals o.a. Brad Pitt, Travis Fimmel, Jared Leto, Charlize Theron, Sylvester Stalone, Halle Berry, James Franco, Jim Carrey, Thure Lindhardt en Jake Gyllenhaal – om nog maar een paar namen te noemen. Haar leerlingen hebben succesrijke carrières en worden bekroond met onderscheidingen zoals Oscars, Bafta’s en Golden Globes.

Ivana Chubbuck is naast acteercoach ook de auteur van de besteller ‘The Power of The Actor’ waarin zij op een begrijpelijke manier haar effectieve acteertechniek uitlegt. Het boek is vertaald in verschillende talen, waaronder het Duits, Deens, Spaans, Turks, Italiaans, Roemeens, Russisch, Chinees, en Japans.

De Chubbuck techniek is gebaseerd op Stanislavski’s methode en menselijke gedragswetenschap. De techniek geeft je praktische handvatten om een waarachtig personage op te bouwen met behulp van je persoonlijke ervaringen, emoties en pijn. Je wordt gestimuleerd om meer effectieve en minder voor de hand liggende (dus interessantere) keuzes te maken. En je gaat een levensecht personage neerzetten met meerdere psychologische lagen en sterke primaire drijfveren (liefde, macht, zelfrealisatie, fysieke overleving) – een personage dat het publiek inspireert en er alles aan doet om zijn levensdoel te bereiken.

DEELNEMERS

Ivana Chubbuck zal persoonlijk maximaal 16 professionele acteurs selecteren en uitnodigen om deel te nemen aan haar masterclass in Amsterdam. Aangezien alleen ACT-leden zich kunnen aanmelden is het niveau van de acteurs hoog. De masterclass is een intense ervaring op zowel professioneel als persoonlijk vlak. De acteurs zullen werken aan een Engelstalige scène (van film of theatertekst) die Ivana 3 weken voor aanvang van de masterclass naar hen opstuurt. Ze zullen individueel de scene analyseren aan de hand van de 12 stappen in Ivana’s boek ‘The Power of The Actor’. In deze bestseller legt zij op een begrijpelijke manier haar effectieve acteertechniek uit.

TOESCHOUWERS

Het is ook mogelijk om deel te zijn van Ivana’s masterclass als actieve toeschouwer. Elke toeschouwer is deel van het proces en kan zien hoe de techniek in de praktijk werkt. Het is ook een gelegenheid om de techniek te leren en zelf daarna toe te passen in je werk. Interessant voor acteurs van alle niveaus, maar ook voor regisseurs, scenarioschrijvers, dramaturgen, casting directors, agenten en producenten.

De masterclass eindigt op zondag met Q&A en boeksignering. Daarna is iedereen uitgenodigd voor een informele wrap party waarbij ook Ivana aanwezig zal zijn.

PRAKTISCHE INFO

Wanneer?
Zaterdag 14 en zondag 15 april 2018 van 9.00 tot 17.00/18.00 uur. Op zondag wordt de dag gevolgd door boeksignering en wrap party in de bar van Lab 111.

Waar?
Lab 111, Arie Biemondstraat 111, 1054 PD Amsterdam

Meer info over de Chubbuck-techniek: www.ivanachubbuck.com/ www.romyirene.com

AANMELDEN 

Hoe meld je jezelf aan als toeschouwer?
Er is plek voor 100 toeschouwers per dag. Het is aan te raden beide dagen aanwezig te zijn om de techniek van Ivana Chubbuck optimaal in werking te zien. De deadline voor aanmelden is 10 april. Je kunt hier online kaarten kopen.

De kosten voor toeschouwen is 100 euro voor het hele weekend. Dit tarief geldt voor ACT-leden, voor leden van de DDG en het Netwerk Scenario. Studenten betalen slechts 50 euro! Ook niet-ACT-DDG- of Netwerk-leden kunnen komen kijken. Zij betalen 150 euro. Dit is inclusief lunch.