Winnaars 31ste European Film Awards bekend

De meer dan 3500 leden van de European Film Academy – filmmakers vanuit heel Europa – hebben ook dit jaar hun stem uitgebracht voor de European Film Awards. Tijdens de awards-ceremonie in Sevilla, Spanje zijn de volgende awards uiitgereikt:

EUROPEAN FILM 2018

COLD WAR

WRITTEN & DIRECTED BY Pawel Pawlikowski

PRODUCED BY Ewa Puszczynska & Tanya Seghatchian

EUROPEAN COMEDY 2018

THE DEATH OF STALIN

DIRECTED BY Armando Iannucci

WRITTEN BY Armando Iannucci, David Schneider & Ian Martin

PRODUCED BY Yann Zenou, Laurent Zeitoun, Nicolas Duval Adassovsky, Kevin Loader & Sidonie Dumas

EUROPEAN DISCOVERY 2018 – Prix FIPRESCI

GIRL

DIRECTED BY Lukas Dhont

WRITTEN BY Lukas Dhont & Angelo Tijssens

PRODUCED BY Dirk Impens

EUROPEAN DOCUMENTARY 2018

BERGMAN – A YEAR IN A LIFE

DIRECTED BY Jane Magnusson

PRODUCED BY Fredrik Heinig & Mattias Nohrborg

EUROPEAN ANIMATED FEATURE FILM 2018

ANOTHER DAY OF LIFE

DIRECTED BY Raul de la Fuente & Damian Nenow

WRITTEN BY Raul de la Fuente, Amaia Remirez, David Weber, Niall Johnson & Damian Nenow

PRODUCED BY Jarosław  Sawko, Amaia Remirez, Ole Wendorff-Østergaard, Stefan Schubert & Eric Goossens

ANIMATION: Rafał Wojtunik, Rafał Kidziński & Dominik Wawrzyniak

EUROPEAN SHORT FILM 2018

THE YEARS

by Sara Fgaier

EUROPEAN DIRECTOR 2018

Paweł Pawlikowski for COLD WAR

EUROPEAN ACTRESS 2018

Joanna Kulig in COLD WAR

EUROPEAN ACTOR 2018

Marcello Fonte in DOGMAN

EUROPEAN SCREENWRITER 2018

Paweł Pawlikowski for COLD WAR

EUROPEAN CINEMATOGRAPHER 2018 – Prix CARLO DI PALMA

Martin Otterbeck for XU – JULY 22 (UTØYA 22. JULI)

EUROPEAN EDITOR 2018

Jarosław Kamiński for COLD WAR (ZIMNA WOJNA)

EUROPEAN PRODUCTION DESIGNER 2018

Andrey Ponkratov for THE SUMMER (LETO)

EUROPEAN COSTUME DESIGNER 2018

Massimo Cantini Parrini for DOGMAN

EUROPEAN HAIR & MAKE-UP ARTIST 2018

Dalia Colli, Lorenzo Tamburini & Daniela Tartari for DOGMAN

EUROPEAN COMPOSER 2018

Christoph M. Kaiser & Julian Maas for 3 DAYS IN QUIBERON (3 TAGE IN QUIBERON)

EUROPEAN SOUND DESIGNER 2018

André Bendocchi-Alves & Martin Steyer for THE CAPTAIN (DER HAUPTMANN)

EUROPEAN VISUAL EFFECTS SUPERVISOR 2018

Peter Hjorth for BORDER (GRÄNS)

EUROPEAN FILM ACADEMY LIFETIME ACHIEVEMENT AWARD

Carmen Maura

EUROPEAN ACHIEVEMENT IN WORLD CINEMA

Ralph Fiennes 

HONORARY AWARD OF THE EFA PRESIDENT AND BOARD

Costa-Gavras

EUROPEAN CO-PRODUCTION AWARD 2018 – Prix EURIMAGES

Konstantinos Kontovrakis and Giorgos Karnavas

PEOPLE’S CHOICE AWARD 2018 FOR BEST EUROPEAN FILM

CALL ME BY YOUR NAME

DIRECTED BY Luca Guadagnino

WRITTEN BY James Ivory, Luca Guadagnino

Foto’s: stills uit Cold War

Sevilla, 15 december 2018

25 Jaar Amsterdamse foute vrienden

Precies 25 jaar nadat hij begon met de opnames van toentertijd 4 ‘foute vrienden’, komt filmmaker Roy Dames met de documentaire 25 jaar foute vrienden. Een film over vier Amsterdamse criminelen: dikke Bob, rooie Jos, verbrande Herman en Jantje van Amsterdam. Rauw en dicht op de huid volgde regisseur Roy Dames de mannen sinds begin jaren negentig. Ze zijn onderdeel van de Amsterdamse penoze, een cultuur die aan het verdwijnen is.

Bloedgabbers
25 jaar foute vrienden is een vervolg op de succesvolle documentaire Foute Vrienden (2010). In deel twee ziet de kijker hoe het de bloedgabbers de afgelopen 15 jaar verging. Want Dames filmde door, af en toe, gewoon ‘omdat’ de dingen gebeuren. De mannen – inmiddels allemaal in een eindstadium van het leven – kijken in 25 jaar foute vrienden  terug op hun wilde levens en het uitsterven van de Amsterdamse penozen. Een documentaire over hang naar vrijheid, intens leven, vriendschap aan de zelfkant van de samenleving en een cultuur die aan het verdwijnen is.

Lessen boevenkunde voor een tientje
Voor de realisatie van deze documentaire startte Dames 19 november 2018 een crowdfunding campagne bij CineCrowd. Met deze campagne hoopt hij € 20.000 op te halen. De Foute Vrienden zijn nauw betrokken bij de crowdfunding. Donateurs ontvangen in ruil voor een bijdrage bijvoorbeeld levenslessen van Verbrande Herman, een optreden van Rooie Jos of een tour langs de stamcafés van de Amsterdamse penoze.

Roy Dames als documentairemaker
Roy Dames (1953) is vanaf 1986 producent van documentaires. Na 1993 is hij ook als regisseur actief en sinds 2009 concentreert hij zich alleen op het regisseren van documentaires. Centraal in de documentaires Roy Dames staan sociale en maatschappelijke kwesties. Zijn werk wordt gekenmerkt door een human interest-benadering. In zijn documentaires probeert hij datgene te laten zien wat normaliter niet getoond wordt. Daar slaagt hij vaak in door de soms lange periode waarin hij de hoofdpersonen volgt. Enkele titels van zijn hand zijn , Op de drempel van het leven (2001), Mocros (2011), Ik ben Mohammed (2005), Dossier Loverboy (2008), Verloren Dochters (2016), Mano Bouzamour, de belofte (2017).

Oproep Go Short Campus

New Arrivals: Go Short Campus is onderdeel van Go Short – International Short Film Festival Nijmegen en vindt plaats van 2 t/m 7 april 2019. De Campus brengt opkomende filmmakers en doorgewinterde filmprofessionals samen en biedt een uniek en intensief internationaal trainingsprogramma. De focus ligt op het geven van praktische kennis over alles wat op je pad komt zodra je begint als professioneel filmmaker.

Het programma bestaat uit masterclasses, lezingen, workshops en paneldiscussies door experts uit de filmindustrie. Dit jaar zullen er onder andere masterclasses worden gegeven door de talentvolle makers Jacqueline Lentzou en Bálint Kenyeres.

Deelnemers worden getraind in het pitchen van hun filmplan aan een panel van professionals zoals producenten, distributeurs en programmeurs. Meer informatie over de Campus en aanmelding vind je op: www.goshort.nl/campus

Ben jij documentairemaker? Doe mee aan de KRO-NCRV documentairewedstrijd 2018

Nederland kent geen vijanden, de laatste oorlog die op ons grondgebied werd uitgevochten ligt driekwart eeuw achter ons. Maar onze vrede wordt bedreigd door De Ander. De Ander die in betere tijden werd gezien als een verrijking van onze samenleving, ontpopt zich steeds meer als De Vijand. Je hoeft de tv maar aan te zetten om hem te zien: De graaiende bankier, de ex-Syriëganger, de BlokkeerFries en de anti-Pietdemonstrant. De Ander is zo anders dan wij, dat hij eigenlijk nooit een van ons kan worden – omdat hij een vreemde overtuiging heeft, van nature lui, arm of achterbaks is, of gewoon raar. Soms is De Ander zo anders, dat het niet zo erg is als hij massaal op zee verdrinkt of in kampen vegeteert. Voor De Ander gelden andere maatstaven.

Inmiddels zit De Ander ook niet stil. In toenemende mate eist hij op hoge toon erkenning en respect – voor zijn seksuele geaardheid bijvoorbeeld, voor het onrecht dat zijn Andersheid in het verleden is aangedaan, en voor zijn afwijkende vormen en gebruiken. De Ander wil in zijn anders-zijn met rust worden gelaten en zich tegelijkertijd in ons midden kunnen ontplooien. Het lijken onmogelijke eisen. Hoe lang duurt het voordat De Ander zich ontpopt als De Vijand?

KRO-NCRV 2Doc is op zoek naar verrassende, cinematografische documentaire films die betrekking hebben op DE ANDER ALS VIJAND. Er zijn honderden invalshoeken te bedenken, en even zoveel verhalen die een documentaire kunnen opleveren. Er zijn geen beperkingen met betrekking tot aanpak of lengte; originaliteit in inhoud en vorm staan voorop.

Heb jij een inspirerend plan voor een maatschappelijke cinematografische documentaire over DE ANDER ALS VIJAND? Mail dan naar documentairewedstrijd@kro-ncrv.nl.

NPO series op Netflix

Netflix biedt de komende maanden vijf dramaseries van de publieke omroep aan. Dat zijn De Affaire (BNNVARA), Bellicher (VPRO) en La Famiglia (foto, AVROTROS), plus tot 31 december Johan (VPRO) en Vuurzee (BNNVARA). Dat meldt NRC Handelsblad.

Vanaf 1 januari zijn op Netflix de series Overspel (BNNVARA) en Als de dijken breken (EO) te zien. De titels blijven ook beschikbaar voor abonnees van NPO Start Plus. Een woordvoerder van de NPO benadrukt dat het gaat om een experiment, waarbij de omroep voor een afgesproken periode licenties afgeven aan video on demand platforms voor maximaal vijf NPO-series. Die moeten ‘redelijk recent’ zijn, maar op dit moment niet meer lopen op een van de publieke kanalen. Als de dijken breken is ook bij Videoland (RTL) te zien.

In de loop van volgend jaar gaat de NPO het experiment met Netflix evalueren en bepalen of het een vervolg krijgt. De publieke omroep ziet de deal met de Amerikaanse videodienst als een mogelijkheid om te voldoen aan de politieke opdracht om zelf meer inkomsten te genereren. Hoeveel Netflix de publieke omroep betaalt, willen beide partijen niet bekendmaken.

Bron: NRC/BM

DDG Avond 10 december: Light as Feathers met Q&A

Maandag 10 december organiseren we al weer de laatste DDG Avond van 2018. We vertonen dit keer de speelfilm Light as Feathers, van Rosanne Pel.

Uiteraard is na afloop van de film Rosanne aanwezig voor een Q&A onder leiding van DDG voorzitter Martijn Winkler.

Light as Feathers werd op het afgelopen Nederlands Film Festival vertoond in het Forum van de Regisseurs, en ontving de VEVAM Prijs en de Prijs van de Nederlandse Filmkritiek. Het is de eerste Nederlandse speelfilm die landelijk is uitgebracht op het online platform van de filmtheaters: Picl. Ook daar zullen we het deze avond over hebben.

Light as Feathers

In een weinig idyllisch Pools plattelandsdorp woont de vijftienjarige Eryk met zijn dominante moeder, grootmoeder en dementerende overgrootmoeder. Vader is niet in beeld. Terwijl Eryk door zijn moeder gebruikt wordt als het haar uitkomt, misbruikt de tiener in dit familiedrama ondertussen zijn jongere buurmeisje. Als ze zwanger blijkt, verkiezen betrokkenen het stilzwijgen. De familie van de jongen raakt nog verder ontwricht. Ondanks pogingen om het leven te herpakken, blijkt er geen ontsnappen aan de verstikkende familiedynamiek.

Light as Feathers ging in première op het Toronto Film Festival. Zin om met je collega’s dit pareltje te bewonderen en te bespreken en te horen hoe het is om je film via Picl te distribueren? Bestel dan je kaartje via eventbrite.

Regie & Scenario: Rosanne Pel
Producent: Floor Onrust voor Family Affair Films

Datum: maandag 10 december
Locatie: Het Ketelhuis
Aanvang: 20.00 uur
Toegang: gratis

Kijk hier naar de trailer:

[embedded content]

FilmFun #59

Film Fun, het filmblad van regisseur en filmfan Thys Ockersen verschijnt maandelijks. In dit nummer onder meer een artikel over de Engelse acteur Terry-Thomas, Journaals uit de Jaren’30 en een terugblik van Ockersen op zijn werk als publiciteitsman voor ‘Twee Vrouwen’ van George Sluizer.

Lees hier de pdf filmfun59

Tip van de maand november: de Geschillencommissie ACR; wat kan ik ermee?

De Geschillencommissie ACR; wat kan ik ermee?

Zoals jullie waarschijnlijk al hebben gehoord, heeft de Geschillencommissie Auteurscontractenrecht (ACR) deze zomer haar eerste uitspraak gedaan in de zaak Soof2. Simpel gesteld oordeelde de Geschillencommissie dat er een discrepantie was tussen wat de makers verdienden en wat de film had opgeleverd, en kende de Geschillencommissie aan de makers een extra vergoeding toe (een percentuele verhoging).

De Geschillencommissie ACR is ingesteld om disputen tussen makers en exploitanten over de uitvoering van verschillende bepalingen uit de Wet Auteurscontractenrecht, te beslechten. Die wet, ingevoerd op 1 juli 2015, probeert de contractuele positie van makers te verstevigen door hen een aantal rechten cq bevoegdheden toe te kennen ten opzichte van exploitanten. Zo heb je bijvoorbeeld recht op een aanvullende vergoeding als jouw film een bestseller blijkt te zijn of als je film wordt gebruikt op een manier die niet was voorzien (een zgn. onbekende exploitatiewijze). Daarnaast geldt ook dat je recht hebt op een billijke vergoeding voor alle exploitatie waarvoor niet door VEVAM wordt geïncasseerd. Ten slotte staat ook in de Wet ACR dat contractbepalingen die evident onredelijk zijn, kunnen worden vernietigd. Samengevat is de Geschillencommissie bevoegd ten aanzien van: de hierboven genoemde 45d lid 1 AW billijke vergoedingen, de aanvullende billijke vergoeding met betrekking tot onbekende exploitatiewijzen, de bestsellervergoeding, non-usus ontbinding, onredelijk lange termijn exploitatie toekomstige werken en onredelijk bezwarende bedingen. Over deze bevoegdheden zullen wij volgende maand uitweiden.

Mocht je aanspraak willen maken op bovengenoemde rechten en je komt er niet uit met jouw contractspartij, bijvoorbeeld de producent, dan kun je dit voorleggen aan de Geschillencommissie. Een maker kan een geschil ook anoniem voorleggen, en een belangenorganisatie daartoe machtigen, mits het geschil zich daarvoor leent. Een uitspraak van de Geschillencommissie ACR wordt bindend als de partijen niet binnen drie maanden na de uitspraak de zaak aan de rechter voorleggen (behalve bij een anonieme maker, daar blijft de uitspraak een verklaring).

Er zijn wel voorwaarden aan verbonden: zo moet het gaan om contracten die na 1 juli 2015 zijn gesloten, of met betrekking tot filmwerken die na 1 juli 2015 zijn voltooid. De grootste hobbel is nog wel dat een geschil alleen aanhangig gemaakt kan worden door of tegen een exploitant die geregistreerd is bij de Geschillencommissie (SGB), tegen betaling van € 150,-. Doet de exploitant dit niet, dan wordt het geschil niet in behandeling genomen. Op deze wijze kan een exploitant natuurlijk de gang naar de Geschillencommissie frustreren.

Mocht je hierover vragen hebben, neem gerust contact op met de DDG.

IDFA 2018: Aquarela, de nieuwe Kossakovsky en The Hidden City

Aquarela

De Rus Victor Kossakovsky is een graag geziene filmmaker op het IDFA. Zowel bij het festival, het publiek en de pers. Hij maakte prachtige, originele films als Vivan les, Antipodes!, The Belovs en mijn favoriet Tishe. Antipodes gaat over mensen die leven in vier geografische tegenpolen  van de wereld. In Tishe filmt Kossakovsky zijn stad St Petersburg vanuit zijn raam in vier seizoenen. Bureaucratie, romantiek, geweld zijn doorsneden met ongeëvenaarde beeld poëzie.

IJsvlaktes

Aquarela is enigszins te vergelijken met Vivan les Antipodes!, in die zin dat het gefilmd is in meerdere delen van de wereld. Maar Aquarela is abstracter, met overrompelende beelden van de kracht van water. Gigantische ijsvlaktes op het Baikalmeer (Siberië) waar auto’s door het ijs zakken, smeltende ijsbergen in Groenland en een verwoestende waterstroom veroorzaakt door een orkaan  in Miami. De scènes gedraaid op het bevroren uitgestrekte Baikalmeer zijn het meest indrukwekkend met het typische bonkende geluid van ijsmassa’s onder de oppervlakte. Via shots van grote golven gaat de film over naar beelden van de orkaan Irma in Miami. Aquarela is gedraaid op 96 beelden per seconde, normaal 24 frames, wat zorgt voor een scherpere en intensere resolutie. Je kunt elke regendruppel zien als het ware.

De documentaire is een gigantisch project, met honderden medewerkers op de aftiteling, gedraaid in diverse landen. Kossakovsky toont opnieuw zijn fijne oog voor het spel van licht en donker, reflectie en het buitengewone. Ondanks de magistrale  beelden, verlang ik terug naar zijn kleinschaliger en meer op menselijke maat gesneden films als Tishe en Svyato, waarin zijn zoontje voor het eerst zijn spiegelbeeld ziet.

[embedded content]

* The Hidden City

Ondergronds universum

De laatste film van IDFA 2018  vind ik de minst goede. The Hidden City over de wereld onder Madrid met metrorails, rioolgangen en ellenlange tunnels. Je kunt begrijpen dat de Spaanse regisseur Viktor Moreno gefascineerd is door het ondergrondse universum. De documentaire komt echter heel traag op gang en is nogal fragmentarisch gedraaid. Meer een experimentele film. De claustrofobie overheerst in deze wereld van beton, vocht en staal. Met af en toe prachtige beelden. De documentaire komt tot leven als er dieren als uilen, ratten en poezen in beeld komen die ondergronds leven. Mensen zien we helaas sporadisch in enkele beelden van de passagiers in een metro en nog enkele. Deze documentaire zou beter zijn geweest als die korter en meer gefocust was.

Al met al een mooi IDFA 2018 met Buddy en Searching for Ingmar Bergman als hoogtepunten. Films als Kabul, City in the Wind, Meeting Gorbachev en Bellingcat, Truth in a Post-truth World heb ik gemist. De vertoningstijden kwamen niet uit en sommige documentaires komen op televisie (2 DOC) of zijn/komen op VoD. Het mooiste blijft een film zien op een groot scherm met een divers publiek.

[embedded content]

IDFA 2018: Fantastische Buddy en imposante Orson Welles

Buddy de nieuwste documentaire van Heddy Honigmann is vintage Honigmann. Een authentiek en sociaal betrokken onderwerp over zes mensen met een beperking en hun begeleidingshond. Ook wel hulphond genoemd. We zien een oude blinde vrouw rennen door het bos met een grote hond. Direct wordt duidelijk dat de hond veel voor haar betekent. Het dier is onafscheidelijk van haar en helpt haar met alles. Andere personages zijn een sensitieve jongen van 11 met een vorm van autisme en een oogafwijking. Zijn hond is enorm geduldig en staat altijd klaar om hem te helpen.

Toeverlaat

Dan is er nog een beroepsmilitair met  post-traumatische stress door een oorlogservaring. Zijn fiere koningspoedel voelt feilloos aan wanneer zijn baasje geteisterd wordt door angst aanvallen. Ook een robuust meisje in een rolstoel heeft een hond als steun en toeverlaat, ze neemt hem zelfs mee naar een pop concert. Een gepensioneerde psycholoog met een trouwe labrador en een oudere vrouw die dankzij haar hond zelfstandig kan wonen, completeren het zestal.

Printer

Het is opmerkelijk wat de honden allemaal kunnen doen, iemand draaien in de slaap, een rolstoel voorttrekken, spullen uit de ijskast pakken en zelfs een papier uit de printer halen.

Heddy Honigmann  en haar alerte cameraman Adri Schrover staan er dichtbij en filmen de Buddies en hun baasjes op de voor Honigmann zo kenmerkende betrokken en liefdevolle wijze. Buddy is een uiterst cinematografische film met veel beweging en fraai camerawerk. De film is een uniek document waarin het belang van een Buddy voor hun baasjes tot in detail en vol compassie wordt uitgewerkt.

[embedded content]

Orson Welles

Mark Cousins (1965), die ooit directeur was bij het Edinburgh Filmfestival, herschreef enkele jaren geleden de filmhistorie met zijn 15 uur(!) tellende serie The Story of Film, an Odyssey. Nu heeft hij zijn volgende essay film gemaakt The Eyes of Orson Welles. In New York in een archief vond hij een doos met vrijwel onbekende tekeningen van Orson Welles. (Citizen Kane, The Magnificent Ambersons). Naar aanleiding van deze vaak knap gemaakte tekeningen filmt Cousins een essay over de charismatische en begaafde cineast/acteur.

Larger than life

Met zijn melodieuze Ierse tongval spreekt Cousins zijn commentaar in. Net als in zijn prachtig gemaakte The Story of Film, toont hij zijn bevlogen blik op de filmlegende Welles (1915-1985) met een subtiel oog en grote filmkennis. Geen omgevallen boekenkast, maar scherp en gefocust. We volgen Welles imposante carrière met films, toneel (Macbeth, King Lear) en radio-uitzendingen (War of the Worlds). Orson Welles is een larger than life maestro of cinema en als Mark Cousins zulke weergaloze films blijft maken, dan wordt hij dat ook.

  • De films zijn beiden nog te zien op het IDFA:
    Buddy: vr 23 november – 21:00 – 22:46
    EYE Cinema 2
    The Eyes of Orson Welles: za 24 november – 22:00 – 23:58
    EYE Cinema 2
  • www.idfa.nl

[embedded content]