NPO series op Netflix

Netflix biedt de komende maanden vijf dramaseries van de publieke omroep aan. Dat zijn De Affaire (BNNVARA), Bellicher (VPRO) en La Famiglia (foto, AVROTROS), plus tot 31 december Johan (VPRO) en Vuurzee (BNNVARA). Dat meldt NRC Handelsblad.

Vanaf 1 januari zijn op Netflix de series Overspel (BNNVARA) en Als de dijken breken (EO) te zien. De titels blijven ook beschikbaar voor abonnees van NPO Start Plus. Een woordvoerder van de NPO benadrukt dat het gaat om een experiment, waarbij de omroep voor een afgesproken periode licenties afgeven aan video on demand platforms voor maximaal vijf NPO-series. Die moeten ‘redelijk recent’ zijn, maar op dit moment niet meer lopen op een van de publieke kanalen. Als de dijken breken is ook bij Videoland (RTL) te zien.

In de loop van volgend jaar gaat de NPO het experiment met Netflix evalueren en bepalen of het een vervolg krijgt. De publieke omroep ziet de deal met de Amerikaanse videodienst als een mogelijkheid om te voldoen aan de politieke opdracht om zelf meer inkomsten te genereren. Hoeveel Netflix de publieke omroep betaalt, willen beide partijen niet bekendmaken.

Bron: NRC/BM

DDG Avond 10 december: Light as Feathers met Q&A

Maandag 10 december organiseren we al weer de laatste DDG Avond van 2018. We vertonen dit keer de speelfilm Light as Feathers, van Rosanne Pel.

Uiteraard is na afloop van de film Rosanne aanwezig voor een Q&A onder leiding van DDG voorzitter Martijn Winkler.

Light as Feathers werd op het afgelopen Nederlands Film Festival vertoond in het Forum van de Regisseurs, en ontving de VEVAM Prijs en de Prijs van de Nederlandse Filmkritiek. Het is de eerste Nederlandse speelfilm die landelijk is uitgebracht op het online platform van de filmtheaters: Picl. Ook daar zullen we het deze avond over hebben.

Light as Feathers

In een weinig idyllisch Pools plattelandsdorp woont de vijftienjarige Eryk met zijn dominante moeder, grootmoeder en dementerende overgrootmoeder. Vader is niet in beeld. Terwijl Eryk door zijn moeder gebruikt wordt als het haar uitkomt, misbruikt de tiener in dit familiedrama ondertussen zijn jongere buurmeisje. Als ze zwanger blijkt, verkiezen betrokkenen het stilzwijgen. De familie van de jongen raakt nog verder ontwricht. Ondanks pogingen om het leven te herpakken, blijkt er geen ontsnappen aan de verstikkende familiedynamiek.

Light as Feathers ging in première op het Toronto Film Festival. Zin om met je collega’s dit pareltje te bewonderen en te bespreken en te horen hoe het is om je film via Picl te distribueren? Bestel dan je kaartje via eventbrite.

Regie & Scenario: Rosanne Pel
Producent: Floor Onrust voor Family Affair Films

Datum: maandag 10 december
Locatie: Het Ketelhuis
Aanvang: 20.00 uur
Toegang: gratis

Kijk hier naar de trailer:

[embedded content]

FilmFun #59

Film Fun, het filmblad van regisseur en filmfan Thys Ockersen verschijnt maandelijks. In dit nummer onder meer een artikel over de Engelse acteur Terry-Thomas, Journaals uit de Jaren’30 en een terugblik van Ockersen op zijn werk als publiciteitsman voor ‘Twee Vrouwen’ van George Sluizer.

Lees hier de pdf filmfun59

Tip van de maand november: de Geschillencommissie ACR; wat kan ik ermee?

De Geschillencommissie ACR; wat kan ik ermee?

Zoals jullie waarschijnlijk al hebben gehoord, heeft de Geschillencommissie Auteurscontractenrecht (ACR) deze zomer haar eerste uitspraak gedaan in de zaak Soof2. Simpel gesteld oordeelde de Geschillencommissie dat er een discrepantie was tussen wat de makers verdienden en wat de film had opgeleverd, en kende de Geschillencommissie aan de makers een extra vergoeding toe (een percentuele verhoging).

De Geschillencommissie ACR is ingesteld om disputen tussen makers en exploitanten over de uitvoering van verschillende bepalingen uit de Wet Auteurscontractenrecht, te beslechten. Die wet, ingevoerd op 1 juli 2015, probeert de contractuele positie van makers te verstevigen door hen een aantal rechten cq bevoegdheden toe te kennen ten opzichte van exploitanten. Zo heb je bijvoorbeeld recht op een aanvullende vergoeding als jouw film een bestseller blijkt te zijn of als je film wordt gebruikt op een manier die niet was voorzien (een zgn. onbekende exploitatiewijze). Daarnaast geldt ook dat je recht hebt op een billijke vergoeding voor alle exploitatie waarvoor niet door VEVAM wordt geïncasseerd. Ten slotte staat ook in de Wet ACR dat contractbepalingen die evident onredelijk zijn, kunnen worden vernietigd. Samengevat is de Geschillencommissie bevoegd ten aanzien van: de hierboven genoemde 45d lid 1 AW billijke vergoedingen, de aanvullende billijke vergoeding met betrekking tot onbekende exploitatiewijzen, de bestsellervergoeding, non-usus ontbinding, onredelijk lange termijn exploitatie toekomstige werken en onredelijk bezwarende bedingen. Over deze bevoegdheden zullen wij volgende maand uitweiden.

Mocht je aanspraak willen maken op bovengenoemde rechten en je komt er niet uit met jouw contractspartij, bijvoorbeeld de producent, dan kun je dit voorleggen aan de Geschillencommissie. Een maker kan een geschil ook anoniem voorleggen, en een belangenorganisatie daartoe machtigen, mits het geschil zich daarvoor leent. Een uitspraak van de Geschillencommissie ACR wordt bindend als de partijen niet binnen drie maanden na de uitspraak de zaak aan de rechter voorleggen (behalve bij een anonieme maker, daar blijft de uitspraak een verklaring).

Er zijn wel voorwaarden aan verbonden: zo moet het gaan om contracten die na 1 juli 2015 zijn gesloten, of met betrekking tot filmwerken die na 1 juli 2015 zijn voltooid. De grootste hobbel is nog wel dat een geschil alleen aanhangig gemaakt kan worden door of tegen een exploitant die geregistreerd is bij de Geschillencommissie (SGB), tegen betaling van € 150,-. Doet de exploitant dit niet, dan wordt het geschil niet in behandeling genomen. Op deze wijze kan een exploitant natuurlijk de gang naar de Geschillencommissie frustreren.

Mocht je hierover vragen hebben, neem gerust contact op met de DDG.

IDFA 2018: Aquarela, de nieuwe Kossakovsky en The Hidden City

Aquarela

De Rus Victor Kossakovsky is een graag geziene filmmaker op het IDFA. Zowel bij het festival, het publiek en de pers. Hij maakte prachtige, originele films als Vivan les, Antipodes!, The Belovs en mijn favoriet Tishe. Antipodes gaat over mensen die leven in vier geografische tegenpolen  van de wereld. In Tishe filmt Kossakovsky zijn stad St Petersburg vanuit zijn raam in vier seizoenen. Bureaucratie, romantiek, geweld zijn doorsneden met ongeëvenaarde beeld poëzie.

IJsvlaktes

Aquarela is enigszins te vergelijken met Vivan les Antipodes!, in die zin dat het gefilmd is in meerdere delen van de wereld. Maar Aquarela is abstracter, met overrompelende beelden van de kracht van water. Gigantische ijsvlaktes op het Baikalmeer (Siberië) waar auto’s door het ijs zakken, smeltende ijsbergen in Groenland en een verwoestende waterstroom veroorzaakt door een orkaan  in Miami. De scènes gedraaid op het bevroren uitgestrekte Baikalmeer zijn het meest indrukwekkend met het typische bonkende geluid van ijsmassa’s onder de oppervlakte. Via shots van grote golven gaat de film over naar beelden van de orkaan Irma in Miami. Aquarela is gedraaid op 96 beelden per seconde, normaal 24 frames, wat zorgt voor een scherpere en intensere resolutie. Je kunt elke regendruppel zien als het ware.

De documentaire is een gigantisch project, met honderden medewerkers op de aftiteling, gedraaid in diverse landen. Kossakovsky toont opnieuw zijn fijne oog voor het spel van licht en donker, reflectie en het buitengewone. Ondanks de magistrale  beelden, verlang ik terug naar zijn kleinschaliger en meer op menselijke maat gesneden films als Tishe en Svyato, waarin zijn zoontje voor het eerst zijn spiegelbeeld ziet.

[embedded content]

* The Hidden City

Ondergronds universum

De laatste film van IDFA 2018  vind ik de minst goede. The Hidden City over de wereld onder Madrid met metrorails, rioolgangen en ellenlange tunnels. Je kunt begrijpen dat de Spaanse regisseur Viktor Moreno gefascineerd is door het ondergrondse universum. De documentaire komt echter heel traag op gang en is nogal fragmentarisch gedraaid. Meer een experimentele film. De claustrofobie overheerst in deze wereld van beton, vocht en staal. Met af en toe prachtige beelden. De documentaire komt tot leven als er dieren als uilen, ratten en poezen in beeld komen die ondergronds leven. Mensen zien we helaas sporadisch in enkele beelden van de passagiers in een metro en nog enkele. Deze documentaire zou beter zijn geweest als die korter en meer gefocust was.

Al met al een mooi IDFA 2018 met Buddy en Searching for Ingmar Bergman als hoogtepunten. Films als Kabul, City in the Wind, Meeting Gorbachev en Bellingcat, Truth in a Post-truth World heb ik gemist. De vertoningstijden kwamen niet uit en sommige documentaires komen op televisie (2 DOC) of zijn/komen op VoD. Het mooiste blijft een film zien op een groot scherm met een divers publiek.

[embedded content]

IDFA 2018: Fantastische Buddy en imposante Orson Welles

Buddy de nieuwste documentaire van Heddy Honigmann is vintage Honigmann. Een authentiek en sociaal betrokken onderwerp over zes mensen met een beperking en hun begeleidingshond. Ook wel hulphond genoemd. We zien een oude blinde vrouw rennen door het bos met een grote hond. Direct wordt duidelijk dat de hond veel voor haar betekent. Het dier is onafscheidelijk van haar en helpt haar met alles. Andere personages zijn een sensitieve jongen van 11 met een vorm van autisme en een oogafwijking. Zijn hond is enorm geduldig en staat altijd klaar om hem te helpen.

Toeverlaat

Dan is er nog een beroepsmilitair met  post-traumatische stress door een oorlogservaring. Zijn fiere koningspoedel voelt feilloos aan wanneer zijn baasje geteisterd wordt door angst aanvallen. Ook een robuust meisje in een rolstoel heeft een hond als steun en toeverlaat, ze neemt hem zelfs mee naar een pop concert. Een gepensioneerde psycholoog met een trouwe labrador en een oudere vrouw die dankzij haar hond zelfstandig kan wonen, completeren het zestal.

Printer

Het is opmerkelijk wat de honden allemaal kunnen doen, iemand draaien in de slaap, een rolstoel voorttrekken, spullen uit de ijskast pakken en zelfs een papier uit de printer halen.

Heddy Honigmann  en haar alerte cameraman Adri Schrover staan er dichtbij en filmen de Buddies en hun baasjes op de voor Honigmann zo kenmerkende betrokken en liefdevolle wijze. Buddy is een uiterst cinematografische film met veel beweging en fraai camerawerk. De film is een uniek document waarin het belang van een Buddy voor hun baasjes tot in detail en vol compassie wordt uitgewerkt.

[embedded content]

Orson Welles

Mark Cousins (1965), die ooit directeur was bij het Edinburgh Filmfestival, herschreef enkele jaren geleden de filmhistorie met zijn 15 uur(!) tellende serie The Story of Film, an Odyssey. Nu heeft hij zijn volgende essay film gemaakt The Eyes of Orson Welles. In New York in een archief vond hij een doos met vrijwel onbekende tekeningen van Orson Welles. (Citizen Kane, The Magnificent Ambersons). Naar aanleiding van deze vaak knap gemaakte tekeningen filmt Cousins een essay over de charismatische en begaafde cineast/acteur.

Larger than life

Met zijn melodieuze Ierse tongval spreekt Cousins zijn commentaar in. Net als in zijn prachtig gemaakte The Story of Film, toont hij zijn bevlogen blik op de filmlegende Welles (1915-1985) met een subtiel oog en grote filmkennis. Geen omgevallen boekenkast, maar scherp en gefocust. We volgen Welles imposante carrière met films, toneel (Macbeth, King Lear) en radio-uitzendingen (War of the Worlds). Orson Welles is een larger than life maestro of cinema en als Mark Cousins zulke weergaloze films blijft maken, dan wordt hij dat ook.

  • De films zijn beiden nog te zien op het IDFA:
    Buddy: vr 23 november – 21:00 – 22:46
    EYE Cinema 2
    The Eyes of Orson Welles: za 24 november – 22:00 – 23:58
    EYE Cinema 2
  • www.idfa.nl

[embedded content]

Winnaars IDFA bekend

De IDFA Award for Best Feature-Length Documentary gaat naar Anand Patwardhan voor ReasonDe IDFA Special Jury Award for Best Feature-Length Documentary gaat naar Los Reyes van Bettina Perut en Iván Osnovikoff.Giacinto Scelsi. The First Motion of the Immovable van Sebastiano d’Ayala Valva kreeg de IDFA Award for Best First Appearance en Kabul, City in the Wind van Aboozar Amini won de IDFA Special Jury Award for First Appearance.De Beeld en Geluid IDFA Award for Dutch Documentary gaat naar ‘Now something is slowly changing’ van mint film office. But Now Is Perfect van Carin Goeijers kreeg de IDFA Special Jury Award for Dutch Documentary. Aan het begin van de avond reikte Reber Dosky het Prins Bernhard Cultuurfonds Documentary Stipendium (€ 50.000) uit aan filmmaker Sophie Dros.Op vrijdagavond 23 november wordt de winnaar van de VPRO IDFA Audience Award bekendgemaakt.

IDFA Award for Best Feature-Length Documentary

Anand Patwardhan won de IDFA Award for Best Feature-Length Documentary (€ 15.000) met Reason (India). De film is een diepgaande verkenning van de Indiase samenleving, waar mensen die opstaan tegen het opkomende religieus-nationalistische fundamentalisme hun leven niet zeker zijn.Uit het juryrapport:De IDFA Award for Best Feature-Length Documentary is unaniem toegekend aan Reason van Anand Patwardhan voor het epische verhaal van de opkomst van extreem-rechts in een van de meest bevolkte landen van deze planeet, het geweld van religieuze en ultranationalistische milities met de steun van autoriteiten en dominante media, de waardigheid van verzet in meerdere vormen, vaak ten koste van het leven, op een manier die de complexiteit van de situatie erkent, maar die in een zeer begrijpelijke vorm wordt weergegeven.Daarnaast reikte de jury de IDFA Special Jury Award for Feature-Length Documentary (€ 2.500) uit aan Los Reyes (Chili, Duitsland) van Bettina Perut en Iván Osnovikoff. In deze bijna sprookjesachtige film zijn de fenomenale, dromerige beelden geheel gewijd aan het subtiele spel tussen twee honden, die zich vermaken met een bal, een stok, een steen en met elkaar.Uit het juryrapport:De IDFA Special Jury Award for Feature-Length Documentary gaat naar Los Reyes van Bettina Peru ten Iván Osnivikoff (Chili) voor de creatieve en mooie manier waarop het de blik van de kijker verdringt door associatie van een verstandige blik op geweldige niet-menselijke personages en de soundtrack die het dagelijkse leven van dieren en menselijke zwerfhonden met elkaar verbindt.

De jury van de IDFA Competition for Feature-Length Documentary bestond uit Daniela Elstner, Jean-Michel Frodon, TalaHadid, Mahamat-Saleh Haroun en Alina Marazzi.

IDFA Award for Best First Appearance

Sebastiano d’Ayala Valva won de IDFA Award for Best First Appearance (€ 10.000) voor Giacinto Scelsi. The First Motion of the Immovable (Frankrijk, Italië).Aboozar Amini won de IDFA Special Jury Award for First Appearance (€ 2.500), ter nagedachtenis aan Peter Wintonick voor Kabul, City in the Wind (Nederland, Afghanistan, Japan, Duitsland).De juryleden voor de IDFA Competition for First Appearance waren Catherine Dussart, Ross McElwee, Avi Mograbi, Jean Perret en Adina Pintilie.De IDFA Competition for First Appearance wordt mogelijk gemaakt door de Vrienden van IDFA.

IDFA Award for Best Mid-Length Documentary

De IDFA Award for Best Mid-Length Documentary (€ 10.000) werd toegekend aan Andrei Kutsila voor Summa (Polen, Wit-Rusland).De IDFA Special Jury Award for Mid-Length Documentary (€ 2.500) ging naar In Touch(Polen, IJsland) van Pawel Ziemilski.De juryleden van de IDFA Competition for Mid-Length Documentary waren Leah Giblin, Everardo Gonzalez en Marc Isaacs.

IDFA DocLab Award for Digital Storytelling

Ross Goodwin heeft de IDFA DocLab Award for Digital Storytelling (€ 5.000) gewonnen voor1 the Road (Verenigde Staten).De juryleden voor IDFA DocLab Competition for Digital Storytelling waren Dries Depoorter, Joël Ronez en Mandy Rose.

IDFA DocLab Award for Immersive Non-Fiction

De IDFA DocLab Award for Immersive Non-Fiction (€ 5.000) ging naar Eat | Tech | Kitchen(Nederland, Verenigde Staten) van Klasien van de Zandschulp & Emilie Baltz.De juryleden voor IDFA DocLab Competition for Immersive Non-Fiction waren Mads Damsbo, Ali Eslami en Luna Maurer.

Beeld en Geluid IDFA Award for Dutch Documentary

De Beeld en Geluid IDFA Award for Dutch Documentary (€ 7.500) ging naar ‘Now something is slowly changing’ van mint film office. Carin Goeijers ontving de IDFA Special Jury Award for Dutch Documentary (€ 2.500) voor But Now Is Perfect.De juryleden voor de IDFA Competition for Dutch Documentary waren Catherine Bizern, Eduardo Escorel en Alisa Lebow. Mogelijk gemaakt door het Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid.

IDFA Award for Short Documentary

I Signed the Petition (Verenigd Koninkrijk, Duitsland, Zwitsersland) van Mahdi Fleifel heeft de IDFA Award for Best Short Documentary (€ 5.000) gewonnen.De IDFA Special Jury Award for Short Documentary (€ 2.500) ging naar And What Is the Summer Saying (India) van Payal Kapadia.De juryleden voor de IDFA Competition for Short Documentary waren Catherine van Campen, Inadelso Cossa, en Huka Hama.

IDFA Award for Student Documentary

Beryl Magoko heeft de IDFA Award for Best Student Documentary gewonnen voor In Search…(Duitsland, Kenia).De IDFA Special Jury Award for Student Documentary werd uitgereikt aan Dana Gelman voor Backwards (Israël).De juryleden voor de IDFA Competition for Student Documentary waren Klaudiusz Chrostowski, Serra Ciliv, en Pauline Terreehorst.

IDFA Award for Best Children’s Documentary

De IDFA Award for Best Children’s Documentary (€ 5.000) ging naar Dancing for You(Polen) van Katarzyna Lesisz.Martijn Blekendaal ontving de IDFA Special Jury Award for Children’s Documentary (€ 2.500) voor The Man Who Looked Beyond the Horizon (Nederland).De jury voor de IDFA Competition for Kids & Docs bestond uit Ingvil Giske, Pawel Lozinski en Shamira Raphaëla.Het IDFA competitieprogramma 2018 werd mede mogelijk gemaakt door Ammodo.Los Reyes, winnaar van de IDFA Special Jury Award for Feature-Length Documentary en Kabul, City in the Wind, winnaar van de IDFA Special Jury Award for First Appearance, kregen ondersteuning van het IDFA Bertha Fund Europe International Co-production program, mogelijk gemaakt door Creative Europe Media Program en Bertha Foundation.

Meer Awards

Aan het begin van de avond reikte Reber Dosky het Prins Bernhard Cultuurfonds Documentary Stipendium (€ 50.000) uit aan filmmaker Sophie Dros. Het stipendium van 50.000 euro voor het maken van een nieuwe documentaire werd gedoneerd door een anonieme sponsor, die het stipendium mogelijk heeft gemaakt via het Cultuurfonds.De Amsterdam Human Rights Award (€ 25.000) werd dinsdagavond uitgereikt aan Island of The Hungry Ghosts (Duitsland, Verenigd Koninkrijk, Australië) van Gabrielle Brady. De prijs werd mogelijk gemaakt door de gemeente Amsterdam.Het festival loopt tot zondag 25 november. Op vrijdagavond 23 november wordt de winnaar van de VPRO IDFA publieksprijs (€ 5.000) aangekondigd tijdens de uitzending van de Best of IDFA: Audience Award 2018, om 22:45 uur op NPO2.IDFA’s competitieprogramma 2018 wordt mogelijk gemaakt door Ammodo.Los Reyes, winnaar van de IDFA Special Jury Award for Feature-Length Documentary, en Kabul, City in the Wind, winnaar van de IDFA Special Jury Award for First Appearance, ontvingen steun van IDFA Bertha Fund Europe International Co-production program, mogelijk gemaakt door Creative Europe Media Program en Bertha Foundation.

IDFA 2018: Van Ingmar Bergman tot Baltisch Collectief

IDFA 2018 Blog 1:  Van Ingmar Bergman tot Baltisch Collectief

Margarethe von Trotta(1942), de Duitse filmmaker (Die Bleierne Zeit, Schwestern) maakte een prachtig gebalanceerd en inzicht biedend portret van de grote Zweedse filmregisseur Ingmar Bergman. Searching for Ingmar Bergman begint met een van zijn eerste films Het zevende zegel, met de beroemde scène waarin een ridder schaakt met de Dood. In prachtig zwart wit gedraaide beelden. Dit was de eerste film die von Trotta zag en daardoor raakte ze gefascineerd door het werk van Bergman. Met name in zijn regie van de acteurs en actrices in het bijzonder, de psychologische diepgang en de heldere mise- en -scène.

Von Trotta ontdekte tot haar grote verrassing  dat haar film Die Bleierne Zeit in Bergman’s top 10 van films staat, als enige vrouwelijke maker. Zij gaat op zoek naar de gecompliceerde mens Bergman. Ze zoekt actrices, familie, vrienden en andere filmmakers op om hun licht te laten schijnen over Bergman, die met Fellini, Tarkovski, Bresson en Chaplin tot de grootste cineasten behoort.

Expressiemiddel

Liv Ullmann, één van Bergman’s zes echtgenotes, en actrice in 11 van zijn films, spreekt over zijn liefde en grote aandacht voor acteurs. En over zijn grote drang alles op de set in de hand te hebben. Zijn filmende zoon Daniel, die uiterlijk veel op hem lijkt, vertelt dat hij meer aandacht had voor zijn acteurs, dan voor zijn eigen kinderen. Samen met zijn vader maakte Daniel een film Sunday’s Children, waarvan Ingmar het scenario schreef en Daniel de regie deed. Ingmar wilde dat Daniel een scène zou schrappen, maar dat weigerde hij.

Andere filmers zoals de eloquente Fransman Olivier Assayas (L’Eaux Froide, Personal Shopper) benadrukken het belang van Bergman voor de Europese cinema. Met name zijn acteursregie en de onverschrokkenheid in zijn universele en existentiële thematiek. Relatieperikelen, een onvermogen tot echte communicatie en de verhouding van mens tot God. Hij was de eerste filmmaker die film gebruikte als expressiemiddel en daarmee de weg baande voor andere filmmakers. De Nouvelle Vague makers als Truffaut, Godard en Chabrol droegen de Zweed op handen. Bergman beïnvloedde ook Assayas in het gebruik van prachtige extreme close up’s van de gezichten van zijn acteurs.

[embedded content]

Baltische Nouvelle Vague

De film Bridges of Time is precies het soort film waar ik van houd. Het begint met een mijmering over het aardse leven en het hemelse leven, het landschap van de ziel. Met prachtige landschappen, mooi sterke gegroefde koppen van filmers met wit haar en baarden en wonderbaarlijke zwart wit fragmenten uit oude documentaires van de jaren zestig. De documentaristen Kristine Briede en Audrius Stonys zoeken de cineasten van toen op en smeden heden en verleden tot eenheid. De filmmakers werden de  Nouvelle Vague van de Baltische staten genoemd; Estland, Letland en Litouwen. Zij maakten artistieke en metafysische films, die zich afzetten tegen de propagandistische filmtaal van die tijd. De centrale vraag is wat betekent het om een documentairemaker te zijn? Seleckis één van de filmmakers zegt: ‘we bestudeerden de mens met alle middelen die we hadden. We beschikten over een camera en tijd.’

[embedded content]

Oproep DE STRAAT

De NTR, BNNVARA, VPRO, NPO-fonds, Nederlands Filmfonds en het CoBO maken zich sterk voor de ontwikkeling van film- en televisiedramatalent. Voor ‘nieuwe makers’ organiseren zij DE STRAAT (werktitel), een talentontwikkelingstraject in het verlengde van de serie CENTRAAL.

DE STRAAT is een dramareeks die bestaat uit zes afleveringen van 45 minuten, die verbonden worden door één locatie.

Locatie

Een lange stadse straat, aan beide zijden begrensd door portiekflats en rijtjeshuizen die hier en daar worden onderbroken door een café of winkel. Het is een komen en gaan van bewoners en bezoekers, bladblazers en fietskoeriers, terwijl in de huizen daaromheen de levens van mensen uit diverse lagen van de bevolking zich voltrekken. De straat is een plek waar verschillende generaties en culturen samenleven en worstelen met de kwesties van nu. Met het kiezen van je eigen pad, met thuishoren, met zinvol bijdragen, met identiteitsvorming, met hoge verwachtingen en grote teleurstellingen. Achter elk venster schuilt een nieuwe vertelling; ieder speelt de hoofdrol in zijn eigen verhaal.

Deze locatie, een voedingsbodem voor duizenden verhalen, is het uitgangspunt voor een reeks die geworteld is in de hedendaagse diverse samenleving. Voorbeelden van mogelijke straten zijn de Kanaalstraat in Utrecht en de Javastraat in Amsterdam.

Net als bij de serie CENTRAAL zal in DE STRAAT de hoofdlocatie een cruciale rol spelen binnen de verschillende vertellingen. Dit betekent niet dat de hele aflevering zich in de straat zelf moet afspelen, gebeurtenissen kunnen zich ook daarbuiten voltrekken. Dit kan, maar hoeft niet. Het staat makers vrij om hun aflevering naar eigen inzicht vorm te geven, verscheidenheid wordt aangemoedigd.

Serie

De zelfstandige verhalen van DE STRAAT zijn met elkaar verbonden door de locatie en hun personages. Om van het geheel een aansprekende serie te maken, zullen de scenaristen en regisseurs in verschillende stadia met elkaar om de tafel gaan om verbinding tussen hun verhalen te zoeken en omarmen. Dit gebeurt onder het coördinerend oog van een seriesupervisor die deze sessies zal begeleiden. Bereidheid om samen na te denken over het geheel is van groot belang. Openheid en nieuwsgierigheid naar elkaars verhalen is nodig, zodat DE STRAAT geen verzameling losse verhalen wordt, maar een verrassende serie.

Oproep

Men zoekt toegankelijke, krachtig vertelde en originele verhalen (geen adaptaties) met cinematografische kwaliteit. De serie wordt uitgezonden op NPO 3, met als primaire doelgroep kijkers tussen de 20-34 jaar. Alleen plannen waarin de straat een cruciale rol speelt komen in aanmerking voor selectie. De verhalen hoeven zich niet puur te beperken tot deze locatie. Genres kunnen zeer uiteenlopend zijn, zolang ze maar hedendaags zijn.

In totaal worden twaalf plannen geselecteerd voor ontwikkeling van een treatment. Hiervan gaan zes treatments door naar de scenariofase. Net zoals bij de CENTRAAL-reeks zullen de scripts worden ontwikkeld door teams van scenaristen, regisseurs en producenten in samenwerking met dramaturgen van de omroepen.

 

Online

Naast de uitzending op televisie is er ook de intentie om een online component (bijv. rond social media/podcast) voor DE STRAAT te ontwikkelen. Geselecteerde makers worden uitgenodigd daarover mee te denken.

WIE KOMEN IN AANMERKING?

Producenten, regisseurs en scenaristen worden uitgenodigd om hun plannen bij voorkeur in teamverband in te dienen. Makers dienen in de ontwikkelingsperiode in Nederland beschikbaar te zijn. Voor zowel regisseurs als scenaristen geldt dat zij in Nederland woonachtig en werkzaam dienen te zijn. Makers van verschillende culturele achtergronden worden nadrukkelijk uitgenodigd te reageren.

Producenten

Producenten kunnen maximaal twee projecten indienen. Een producent dient minimaal twee jaar in Nederland te zijn ingeschreven bij de Kamer van Koophandel. Van producenten die zich aanmelden wordt verwacht dat zij beschikken over relevante ervaring (minimaal twee vrije producties gerealiseerd en uitgebracht), en oprechte en aantoonbare affiniteit met ontwikkeling van jong talent in het kader van film én televisie.

Regisseurs en scenaristen

DE STRAAT richt zich op beginnende regisseurs en zowel op ervaren als minder ervaren schrijvers. Van regisseurs wordt, naast een relevante opleiding, verlangd dat zij minimaal één gerealiseerde (korte) fictiefilm op hun naam hebben staan en dat ze nog geen, door de fondsen ondersteunde, lange speelfilm gerealiseerd hebben. Regisseurs kunnen zich met maximaal één project aanmelden. Van scenaristen moet tenminste één drama- of filmscenario zijn gerealiseerd. Zij kunnen zich met maximaal twee projecten aanmelden.

Criteria

Richtlijnen, voorwaarden en aanmeldingsformulier zijn te vinden op www.onenightstandoptv.nl. De zes voor realisering geselecteerde afleveringen worden door de betrokken producenten en omroepen doorontwikkeld en geproduceerd.

Het productiebudget per aflevering van 45 minuten is €264.000,-.
Uitzending van de serie staat gepland voor najaar 2020, we beogen een première tijdens het Nederlands Film Festival 2020.

Indiening

De uiterste indiendatum is 21 januari 2019 vóór 12.00 uur, via destraat@ntr.nl. De aanmelding bestaat uit één document van maximaal 15 pagina’s met daarin:

  • Een synopsis (inclusief logline) van maximaal 2 pagina’s
  • Een regievisie met een toelichting van de persoonlijke stijl en motivatie
  • Curriculum vitae van scenarist, regisseur en producent
  • Eerder gerealiseerd werk, bestaande uit maximaal 2 voorbeelden, via een URL (trailers volstaan niet)
  • Toelichting, motivatie en visie van de producent
  • Recent uittreksel KvK productiemaatschappij

Gevraagde info aanleveren in één PDF-bestand (inclusief inhoudsopgave, alle bijlagen en URL-adressen voor eerder werk). Het PDF-bestand dient geen documentbeperkingen (afdrukken, kopiëren inhoud etc.) te bevatten.

Bekendmaking uitslag

De uitslag wordt half maart 2019 bekend gemaakt. Mocht het project geselecteerd worden dan staat in de week van maandag 4 maart het kennismakingsgesprek gepland waarbij de synopsis wordt besproken met het team, en vindt aan het einde van de dag de algemene kennismakingsborrel plaats.

Shamira Raphaëla wint Karen de Bok Talent Prijs 2018

Regisseur Shamira Raphaëla heeft met haar filmplan Downfall of a Superwoman de Karen de Bok Talent Prijs 2018 gewonnen. De prijs werd voor het tweede jaar uitgereikt aan de winnaar van de IDFAcademy & NPO-fonds workshop. Een vijfkoppige jury beoordeelde de filmplannen van de zes documentaire talenten die deelnamen aan de workshop.

De prijs werd uitgereikt door juryvoorzitter Emile Fallaux. ‘De jury was aangenaam verrast door de diversiteit en kwaliteit van de filmplannen. Divers in de zin van culturele oriëntatie en opzet. De plannen zijn heel gevarieerd qua thematiek en vorm. Alle plannen zijn zeer de moeite waard. De jury is dan ook van mening dat, ongeacht de winnaar, alle films gemaakt moeten worden.’

‘In het winnende filmplan koppelt de regisseur een grote persoonlijke urgentie aan een zoektocht naar een gedurfde vorm om de ontwikkeling van de hoofdpersonen en zichzelf te verbeelden. De maker weet daarbij een keihard persoonlijk verhaal in een universele en wellicht controversiële context te plaatsen. In elk geval zal de film tot nadenken stemmen en discussies aanzwengelen. De jury is ontzettend benieuwd naar de verdere ontwikkeling van het filmplan.’

De Karen de Bok Talent Prijs ter waarde van €25.000 gaat naar de winnaar van de IDFAcademy & NPO-fonds workshop. Tijdens deze workshop ontwikkelen zes documentaire talenten, dit jaar onder begeleiding van Marjoleine Boonstra en Tom Fassaert, hun documentaire idee tot een filmplan. Zij gaan daarbij op zoek naar nieuwe vertelvormen en de grenzen van het genre. In het traject van vier maanden wordt samengewerkt met een producent en wordt tevens een teaser gerealiseerd. De financiële bijdrage wordt beschikbaar gesteld door het NPO-fonds voor de verdere ontwikkeling van het documentaire plan in samenwerking met een omroep. Bij het NPO-fonds kan vervolgens een aanvraag worden ingediend voor een productiebijdrage voor het project.
Vorig jaar werd de prijs in ontvangst genomen door Marina Meijer met haar filmplan C’est les autres. De film is inmiddels in productie na toekenning van een productiebijdrage door het NPO-fonds. Bovendien is Marina’s nieuwste film O amor é único dit jaar geselecteerd voor de IDFA Competition for Dutch Documentary.

Karen de Bok

De prijs is vernoemd naar Karen de Bok, zij was jarenlang programmamaker en hoofdredacteur Televisie bij de VPRO. Ze overleed in januari 2017. Hanneke Bouwsema (algemeen secretaris NPO-fonds): ‘Karen de Bok had als hoofdredacteur een bijzonder oog voor talent en vernieuwende makers; makers voelden zich door haar gezien, uitgedaagd en gestimuleerd. Wij vinden het fijn dat met deze prijs haar naam blijvend verbonden is aan het ontwikkelen en koesteren van talent.’