Nieuwe richtlijn financiering documentaire producenten

Mede naar aanleiding van het eindrapport ‘De sector van documentaire producenten in beeld’ treedt per 1 november 2019 een nieuwe financiële richtlijn van het CoBO, Filmfonds, NPO-fonds en de NPO in werking.

De maatregel is gericht op financiering van de inzet van producenten voor zaken als publieksbereik, innovatie en verdere professionalisering van de bedrijfsvoering, en is van toepassing op alle productiebegrotingen van documentaires die vanaf 1 november 2019 ter beoordeling worden voorgelegd aan één dan wel meerdere van bovengenoemde financiers, dan wel betrokken publieke omroepen. Daarmee wordt geborgd dat producenten van documentaires tot op zekere hoogte gehonoreerd worden voor bovengenoemde zaken.

De maatregel zal onderdeel uitmaken van de financiële kaders van de fondsen en geldt in beginsel voor één jaar waarna op basis van de behaalde resultaten besloten zal worden of het wordt gecontinueerd.
17,5% – sleutel Vanaf 1 november 2019 is het bij nieuwe subsidieverleningen voor producenten mogelijk maximaal 17,5 % extra – tot maximaal 10K – te rekenen over de regiefee in de productiebegrotingen van documentaires ten behoeve van extra inzet op gebied van publieksbereik, innovatie en verdere professionalisering van de bedrijfsvoering.

De volgende uitgangspunten zijn van toepassing:

  • Het percentage van 17,5% mag uitsluitend worden berekend over de zuivere regiefee, extra toeslagen voor de regisseur voor bijvoorbeeld camerawerk, vallen hierbuiten.
  • Bij berekening van de posten onvoorzien, producers fee en overhead mag de post 17,5 % – sleutel niet in aanmerking worden genomen.
  • De 17,5% – sleutel mag tot maximaal 10K in rekening worden gebracht.
  • In de productiebegroting van documentaires wordt een separate post met als titel 17,5% – sleutel opgenomen. Deze post wordt onder de streep vermeld, dus ná de berekeningen van overhead, producersfee en onvoorzien.
  • De extra 17,5% is bedoeld voor activiteiten op gebied van publieksbereik, innovatie en verdere professionalisering van de bedrijfsvoering van de producent, of enige andere activiteit die ten goede komt aan de verdere ontwikkeling van de productiemaatschappij.

De fondsen zullen de regeling eind 2021 evalueren, waarbij ook de resultaten van de professionaliseringslag onder documentaire producenten zullen worden meegenomen.

Bericht CoBo, Hilversum, 16 oktober 2019

Lees hier het eindrapport ‘de sector van documentaire producenten in beeld’.

Animaties en publicatie “De waarde van het auteursrecht” gelanceerd

Voorlichtingsfilms en boekje “De waarde
van het Auteursrecht”

10 oktober 2019 lanceerde Platform Makers,
het samenwerkingsverband van beroepsorganisaties en vakbonden voor auteurs en
artiesten, twee
korte animatiefilms
en het boekje “De waarde van het Auteursrecht”.

Platform Makers voorzitter Erwin Angad-Gaur
overhandigde beide uitgaven tijdens een debat in het Haagse Nieuwspoort aan
Barbera Wolfensberger, directeur-generaal Cultuur en Media bij het Ministerie
van Onderwijs Cultuur en Wetenschap.

Daarnaast lanceerde Platform Makers de
webpagina www.auteursrechtuitleg.nl,
met een korte uitleg van het auteurs- en naburig recht.

De animatiefilms kwamen tot stand dankzij een
bijdrage van het Ministerie op voorspraak van de Regiegroep Arbeidsmarktagenda
(Culturele en Creatieve Sector).

“Groter dan de bouw”

Erwin Angad-Gaur, voorzitter Platform Makers: “Het auteursrecht lijkt aanweziger en dichterbij dan ooit. Maar toch – in al zijn details en nuances – vaak onbekend, bij zowel beleidsmakers als consumenten, gebruikers en veel makers zelf. De ‘auteursrechtrelevante sectoren’ zijn goed voor 6 procent van het Nederlandse bruto binnenlands product en 7,4 procent van de totale werkgelegenheid in ons land. De sector is van groter economisch belang dan de bouw, maar de auteurs en artiesten op wiens werk de sector gebouwd is, verdienen volgens elk onderzoek bijzonder slecht. Ze profiteren nauwelijks mee en moeten al te vaak al hun rechten overdragen aan exploitanten. Dat moet en kan beter.”

Barbera Wolfensberger, directeur-generaal
Cultuur en Media bij het Ministerie van Onderwijs Cultuur en Wetenschap: “Voor
een gezonde culturele en creatieve sector moeten we het makerschap
aantrekkelijk houden door eerlijke contracten. Vooral voor jonge en beginnende
makers is voorlichting hierover heel belangrijk. En daar zijn deze
toegankelijke en heldere filmpjes geknípt voor. Alleen voorlichting is
natuurlijk niet genoeg. Ook opdrachtgevers moeten hun verantwoordelijkheid
nemen. Zij moeten de makers een eerlijke vergoeding betalen als ze hun werk
willen gebruiken.”

Verspreiding

De animatiefilms en de uitgave “De waarde van
het Auteursrecht” zullen worden verspreid via het kunstvakonderwijs,
journalistieke opleidingen en via de bij Platform Makers aangesloten
makers-organisaties.

De films zijn online te vinden via deze link.

Het boekje “De waarde van het Auteursrecht”
is te downloaden via deze link.

Meer informatie over het auteurs- en naburig
recht: www.auteursrechtuitleg.nl

Winnaars Gouden Kalveren 2019

Zaterdag 5 oktober zijn de Gouden Kalveren uitgereikt tijdens het Grolsch Gouden Kalveren Gala.

De winnaars zijn:

Beste Korte Documentaire
DE WAARHEID OVER MIJN VADER – Shamira Raphaëla

Beste Korte Film
KORT! – EN ROUTE – Marit Weerheijm

Beste Acteur Televisiedrama
Gijs Naber – JUDAS

Beste Actrice Televisiedrama
Rifka Lodeizen – JUDAS

Beste Televisiedrama
ZEVEN KLEINE CRIMINELEN – Rob Lücker

Beste Interactive
DIE FERNWEH OPER – Daniel Ernst

Beste Sound Design
Alex Booy en Huibert Boon – MY FOOLISH HEART

Beste Muziek
Rutger Reinders – DIRTY GOD

Beste Camera
Jasper Wolf – NIEMAND IN DE STAD

Beste Montage
Menno Boerema (Postuum) – HET WONDER VAN LE PETITE PRINCE

Beste Lange Documentaire
LIVING THE LIGHT – ROBBY MÜLLER – Claire Pijman

Beste Production Design
Kurt Loyens – BAANTJER HET BEGIN

Beste Mannelijke Bijrol
Thomas Höppener – DE LIBI

Beste Vrouwelijke Bijrol
Julia Akkermans – NIEMAND IN DE STAD

Beste Acteur
Marcel Musters – GOD ONLY KNOWS

Beste Actrice
Melody Klaver – RAFAËL

Beste Scenario
Jeroen Scholten van Aschat en Shady El-Hamus – DE LIBI

Beste Regie
Sacha Polak – DIRTY GOD

Beste Film
DIRTY GOD – Marleen Slot voor Viking Film

Winnaar Gouden Kalf van het Publiek

Het Abraham Tuschinski Fonds Gouden Kalf van het Publiek is namens het stemmende publiek uitgereikt aan de film BON BINI HOLLAND 2 van producent Maarten Swart, Sander Emmering en Nelsje Musch-Elzinga, geregisseerd door Jon Karthaus. Aan het Abraham Tuschinski Fonds Gouden Kalf van het Publiek is tevens een geldprijs van €30.000 verbonden voor de producent, te besteden aan een nieuwe Nederlandse filmproductie. Deze prijs werd voor het vijfde jaar oprij beschikbaar gesteld door het Abraham Tuschinski Fonds.

Gouden Kalf voor de Filmcultuur

Filmconnaisseur Jac. Goderie ontving het Gouden Kalf voor de Filmcultuur. Dit Gouden Kalf wordt door de Raad van Toezicht van het NFF uitgereikt om personen of instanties te eren die zich op uitzonderlijke wijze verdienstelijk hebben gemaakt voor de Nederlandse Filmcultuur.

Prijs van de Nederlandse Filmkritiek

De Prijs van de Nederlandse Filmkritiek is namens de Kring van Nederlandse Filmjournalisten (KNF) vanavond uitgereikt aan KEEPER van Johan Kramer.

Jury’s en Academy

De nominaties en winnaars van de Gouden Kalveren in de categorieën Korte Documentaire, Korte Film, Televisiedrama en Interactive worden bepaald door onafhankelijke jury’s die per categorie uit een drietal professionals bestaat. De jury voor Korte Documentaire bestaat uit documentairemakers John Appel, Yan Ting Yuen en producent Janneke Doolaard. Voor het Gouden Kalf voor Korte Film en Televisiedrama jureren regisseur/animator Nienke Deutz, producent Erik Glijnis en regisseur/scenarioschrijver Nicole van Kilsdonk. De jury voor het Gouden Kalf voor Beste Interactive wordt gevormd door film- en mediamaker Mirka Duijn, digitaal kunstenaar Floris Kaayk en professor dr. Joost Raessens.

De nominaties en winnaars voor Speelfilm en Lange Documentaire worden sinds 2015 bepaald volgens het Academy-model. Een grote groep vakgenoten kiest zelf de winnaars zoals ook bij internationale competities en filmprijzen als de Oscars, de Bafta’s en de Césars. Het Nederlandse model is door het NFF en de Dutch Academy For Film (DAFF) gezamenlijk ontwikkeld. De groep stemgerechtigden van 669 professionals bestaat uit Gouden Kalf-winnaars sinds 1981 in alle categorieën, Nederlandse winnaars van hoofdprijzen in het internationale filmcircuit en uit leden van de DAFF.

VEVAM Fonds Prijs gaat naar ‘Nu verandert er langzaam iets’

Nu verandert er langzaam iets van mint film office wint lustrumeditie Forum van de Regisseurs.

Nu verandert er langzaam iets van mint film office is de winnaar van de VEVAM Fonds Prijs van het Forum van de Regisseurs 2019. “De rigoureuze vorm, die in al haar simpelheid extreem bepalend is voor de interpretatie, maakt ons als kijker zowel voyeur als lijdend voorwerp,” aldus de jury. Speciale vermeldingen waren er voor Kabul, City in the Wind van Aboozar Amini en Nocturne van Viktor van der Valk. De prijzen werden donderdagavond uitgereikt in de Winkel van Sinkel in Utrecht door Barbara Visser en Anke Teunissen, die samen met de Vlaamse filmmaker Bas Devos de jury vormden. Met het Forum van de Regisseurs biedt het Nederlands Film Festival een platform aan filmmakers die op geheel eigen wijze een stempel drukken op hun producties. Voor de lustrumeditie van het Forum van de Regisseurs werden dertien vernieuwende en ambitieuze Nederlandse film- en filmische producties geselecteerd.

Het juryrapport

De jury over Nu verandert er langzaam iets van mint film office
“Soms is een stap achteruit een betere manier om iets te onderzoeken dan dichter op je onderwerp gaan zitten, en deze filmmaker heeft dat niet alleen goed begrepen maar er ook een vorm voor gevonden die staat als een huis. Na lange discussie heeft de jury gekozen voor een film die met een analytische en soms zelfs meedogenloze blik kijkt naar het gewroet en gemodder van de mens. In dezelfde beweging slaagt de film erin om de zucht naar maakbaarheid en het woekerend systeemdenken in de Nederlandse cultuur vlijmscherp neer te zetten. De keuze van de regisseur om kritische kanttekeningen en persoonlijke terzijdes voor zich te houden en het filmisch kader zélf te laten werken als katalysator voor de inhoud vond de jury moedig en effectief. De rigoureuze vorm, die in al haar simpelheid extreem bepalend is voor de interpretatie, maakt ons als kijker zowel voyeur als lijdend voorwerp. Daarmee toont de film de zoekende mens in een neoliberale cultuur maar gaat tegelijkertijd óók over het wezen van film zelf. Om die redenen – en nog veel meer – honoreert de jury Nu verandert er langzaam iets van mint film office.”

Nu verandert er langzaam iets ging vorig najaar in wereldpremière op het International Documentary Film Festival Amsterdam, en werd daar bekroond met de Beeld en Geluid IDFA Award for Dutch Documentary. De documentaire werd 21 maart jl. in de Nederlandse filmhuizen uitgebracht door Cinema Delicatessen en is nog te zien op Picl.nl, net als de overige Forumfilms.

De jury over Kabul, City in the Wind van Aboozar Amini
“Misschien leggen de meest eenvoudige beelden wel het doeltreffendst de complexiteit van het bestaan bloot. In deze film wil het stof maar niet gaan liggen. De horizon, de belofte aan een nieuwe dag is bijna permanent aan het zicht ontnomen.
Dwars door de Afghaanse stofwolk heen kijken verschillende ogen ons aan. Een zak suiker scheurt en laat een spoor na. Er blijft maar olie uit de motor van de kapotte bus lopen. Nog voor de sneeuw geruimd is, ligt het dak alweer vol. De jury is ontroerd door de kwetsbaarheid van de hoofdpersonages. Abas, de getroebleerde buschauffeur, bestaat. De dappere broertjes Afshin en Benjamin bestaan. Verdorie, ze bestaan. We honoreren Aboozar Amini voor zijn prachtige film Kabul, City in the Wind met een speciale vermelding.”

Kabul, City in the Wind ging vorig najaar in wereldpremière op het International Documentary Film Festival Amsterdam, en werd daar onderscheiden met de IDFA Special Jury Award for First Appearance. Cinema Delicatessen bracht Amini’s debuutfilm op 24 januari uit in de filmhuizen.

De jury over Nocturne van Viktor van der Valk
“Als kijker worden we in de op hol geslagen sneltrein binnen de hersenpan van een jonge filmmaker gezogen. De filmfreak kent zijn klassiekers goed, heeft zijn voorgangers grondig bestudeerd: hij weet wat een goede film is. Zijn filmplan is er, de karakters zijn er, de acteurs zijn, er is op termijn zelfs geld, maar er zijn ook keuzes, twijfels, familie, ruis, afleiding. En dan toch doordenderen! Doen of niet doen? Ja! Gaan!! En dan zien we een intelligent visueel spektakel dat smaakt naar meer: veel meer. De tweede speciale vermelding is voor Viktor van der Valk en zijn speelfilmdebuut Nocturne.”

Nocturne van Viktor van der Valk ging begin dit jaar in wereldpremière op het International Film Festival Rotterdam in de sectie Bright Future. Gusto Entertainment bracht het speelfilmdebuut van Van der Valk 9 mei jl. uit in de filmhuizen.

De jury bestond uit Anke Teunissen (vorig jaar gedeeld winnaar van de VEVAM Fonds Prijs van het Forum van de Regisseurs met De stoel van de laatste jaren – Egbert), filmmaker-kunstenaar Barbara Visser (vorig jaar geselecteerd met The End of Fear) en de Vlaamse regisseur Bas Devos.

“De jury had deze keer niet te maken met de befaamde appels en peren, nee, het was dit jaar nog veel erger: we moesten kiezen tussen een kersenbonbon of zoute drop, een Bifi worstje of een moorkop, tussen ranja en wodka,” stelden zij. “De verschillen waren groot, zowel tussen de films als bij de juryleden onderling. Uiteindelijk zijn we het eens geworden over de uitspraak die we doen met onze keuze, en willen daarmee vooral pleiten voor de pluriformiteit in het filmlandschap. Een veld waarin zowel het belang van het experiment als de formulefilm en alles daar tussenin wordt erkend, want zonder het een is het ander niets waard.”

“Films die radicaal uit het kader springen, zoals de curatoren het Forum typeren, hebben we eigenlijk niet gezien, en misschien hoeft dat ook niet – het is tenslotte al krankzinnig moeilijk om een ‘gewone’ goede film te maken, zoals de meesten van ons weten. We waren enthousiast over meerdere films om meerdere redenen, en kozen een winnaar en twee speciale vermeldingen om die breedte te kunnen honoreren.”

Het programma van het Forum van de Regisseurs 2019 werd met medewerking van het NFF, samengesteld door curatoren Jan Pieter Ekker, chef Kunst van Het Parool, en Dana Linssen, onder meer filmcriticus voor NRC Handelsblad en de Filmkrant. De curatoren verzorgden ook de uitgebreide nagesprekken met de regisseurs. Alle producties werden ingeleid door curatoren van het Centraal Museum; zij deden dat aan de hand van werken uit de museumcollectie.

Met de lustrumeditie is afscheid genomen van de curatoren Jan Pieter Ekker en Dana Linssen. Het Nederlands Film Festival bedankt hen voor hun inzet en verrijking van het programma van het Forum van de Regisseurs.

De vertoonde films binnen het Forum van de Regisseurs 2019

· De libi van Shady El-Hamus
· De vliegende hond van Johannes Hogebrink
· Eight van Michel van der Aa [VR]
· In My Absence van Niki Smit en Maartje Nevejan [VR]
· Instinct van Halina Reijn [openingsfilm]
· Kabul, City in the Wind van Aboozar Amini
· Nocturne van Viktor van der Valk
· ‘Nu verandert er langzaam iets’ van mint film office
· Retrospekt van Esther Rots [slotfilm]
· Take Me Somewhere Nice van Ena Sendijarević
· The Beast in the Jungle van Clara van Gool
· Trapped in the City of a Thousand Mountains van David Verbeek
· Your Mum and Dad van Klaartje Quirijns

Alle winnaars van het Forum van de Regisseurs
2019: ‘Nu verandert er langzaam iets’ van mint film office
2018: Light as Feathers van Rosanne Pel en De stoel van de laatste Jaren – Egbert van Anke Teunissen en Jessie van Vreden
2017: Quality Time van Daan Bakker
2016: Full Contact van David Verbeek
2015: Those Who Feel the Fire Burning van Morgan Knibbe.

Lees meer op onze website

DDG Avond: gebruik creatieve voice-over bij documentaires – 14 oktober

De DDG Avond van maandag 14 oktober gaat over het gebruik van de creatieve en persoonlijke voice-over bij documentaire. Deze avond vindt plaats in Het Ketelhuis met medewerking van diverse regisseurs.

Onder meer Suzanne Raes en Peter Delpeut zullen aan de hand van fragmenten uit hun films laten weten wat de overwegingen zijn geweest bij het gebruik van hun voice-over en welke keuzes ze hebben gemaakt bij hun films resp. Ganz: How I Lost My Beetle en In Loving Memory. Maar ook andere makers zullen vanuit de zaal een bijdrage leveren aan het gesprek over het gebruik van de persoonlijke voice-over.  

De tweede helft van de avond zal in het teken staan van live coaching van en feedback op een creatieve voice-over. We hebben Allard Detiger, die bezig is met een zeer persoonlijke documentaire, bereid gevonden om live gecoacht te worden door actrice en dialoogcoach Bonnie Williams, terwijl dit technisch wordt begeleid door sound designer Jaim Sahuleka.  
En Willemiek Kluijfhout, die in de montage zit van haar essayistische documentaire The Naked Oyster, zal ter plekke van Bonnie feedback krijgen op de voice-over die nu ingesproken is door een actrice.  

Het zal een leerzame en leuke avond worden; een avond waar je bij toekomstige producties zeker wat aan kunt hebben. Dus komt allen!

Interesse om er bij te zijn? Laat het weten via eventbrite

Waar: Het Ketelhuis
Wanneer: Maandag 14 oktober
Aanvang: 20.00 uur
Toegang: Gratis

Still uit: Ganz: How I Lost My Beetle, regie Suzanne Raes

LHC Prijs voor Beste Filmpublicatie gaat naar Erik Brouwer

Utrecht, 28 september 2019

Bekendmaking winnaar Louis Hartlooper Prijs
voor de Beste Filmpublicatie 2019

Zaterdag 28 september is tijdens het Nederlands Film Festival de jaarlijkse Louis Hartlooper Prijs voor de Beste Filmpublicatie uitgereikt aan Erik Brouwer voor het boek Diva. De Louis Hartlooper Prijs voor de Beste Filmpublicatie is voor de vijftiende keer uitgereikt aan een persoon die zich met een publicatie verdienstelijk heeft gemaakt voor de geschreven filmcultuur.

Uit het juryrapport
‘’Deze prikkelende biografie gaat over een vergeten Nederlands icoon waar menigeen nog nooit van had gehoord. Alleen al het feit dat Jetta Goudal de enige Nederlandse actrice is met een ster op de Hollywood Walk of Fame maakt dit boek uniek. En ook al geeft de schrijver in zijn voorwoord op humoristische wijze aan dat niet alles waargebeurd is; hij heeft zich duidelijk vol overgave gestort op de research en dat maakt de verhalen in dit boek over het algemeen bijzonder geloofwaardig.

De tijdsgeest is beeldend en gedetailleerd weergegeven. Hollywood’s zogenaamde Golden Age komt tot leven in enerverende anekdotes. (…) Het boek is soms grappig, vaak dramatisch, maar steevast met betrokkenheid geschreven. Jetta’s tragische laatste jaren en de verschrikkingen van de oorlog worden niet vermeden maar respectvol uiteengezet. En Goudals eigengereidheid, kracht, doorzettingsvermogen en tragiek zijn een mooie spiegel voor de huidige filmindustrie (en de wereld in het algemeen), waarin vrouwen nog steeds moeten vechten voor hun gelijkheid.’’

De uitreiking
De prijs werd uitgereikt door de juryvoorzitter Paul Ruven (namens DPN – Documentaire Producenten Nederland). De jury bestond verder uit Ashar Medina (namens Netwerk Scenarioschrijvers), Sander Houwen (namens DDG – Dutch Directors Guild), Nina Badoux (namens NSC – Netherlands Society of Cinematographers) en Digna Sinke (namens FPN – Filmproducenten Nederland).

Tijdens de prijsuitreiking verzorgde Nouchka van Brakel, de winnares van vorig jaar, een lezing met de titel Dreigen opwindende seksscenes in films uit te sterven?

De KNF heeft een moment gepakt om Pieter van Lierop te eren met een selectie van 25 van zijn beste stukken. En Suzanne Rethans gaf een voordracht over haar nieuwste boek: Begeerd en verguisd. Het leven van Sylvia Kristel.

De uitreiking vond plaats tijdens een door het Louis Hartlooper Complex aangeboden feestelijke bijeenkomst, gepresenteerd door Lex Veerkamp, voor leden van de Dutch Directors Guild (DDG), Filmproducenten Nederland (FPN), Documentaire Producenten Nederland (DPN), Netherlands Society of Cinematographers (NSC), Netwerk Scenarioschrijvers, het Louis Hartlooper Genootschap, de KNF, het NFF en de Louis Hartlooper Stichting en natuurlijk ook voor belangstellenden.

Erik Brouwer
Erik Brouwer (1972) is freelance schrijver en journalist. Hij schreef onder andere het prijswinnende boek Spartacus – De familiegeschiedenis van twee joodse olympiërs. Het boek Schaduwboksen – Nelson Mandela en de nobele kunst van de zelfverdediging werd genomineerd voor de Nico Scheepmaker Vakprijs 2013. Zijn verhaal Ernest Hemingway is een renner won in 2007 de Hard gras Prijs voor beste sportjournalistieke productie. Brouwers journalistieke artikelen over maffia, rechtszaken en sport verschijnen in onder meer Hard Gras, NRC, De Volkskrant, Revu en De Muur.

VERS Avond krijgt Nederlands Filmfonds te gast

Het Nederlands Filmfonds is te gast op de komende VERS Avond, en geeft nieuwe makers alle tips en tricks om de aanvraag tot een succes te maken! Ook DDG leden zijn van harte welkom op deze avond.

Als jonge filmmaker weet je, zonder geld, geen film. 
Een aantal collega’s van verschillende afdelingen binnen het Filmfonds geven een kijkje in dit bedrijf.

Zie deze avond als een uitgelezen kans om erachter te komen waar je aanvraag in eerste instantie terecht komt, hoe deze wel of niet geselecteerd wordt en waar het fonds naar op zoek is in jou, de filmmaker van de toekomst.

Datum: maandag 7 oktober 2019
Locatie: VondelCS
Tijd: 20:00-21:30 + borrel 

Tickets zijn vooraf verkrijgbaar via eventbrite of aan de deur (alleen pin).
Gratis voor VERS en DDG leden op vertoon van een ledenpas of lidnummer (zorg wel dat je je gratis kaartje reserveert).

InVision 2019

Tijdens InScience – International Science Film Festival Nijmegen (6 – 10 nov.) vindt op 8 november Invision plaats. InVision brengt professionals in de creatieve industrie en de wetenschap samen om cross-overs tussen de twee te stimuleren, vanwege de kracht die schuilt in het combineren van wetenschap en de kunst van het vertellen van verhalen. Bij InVision krijg je de kans om professionals in verschillende creatieve en academische disciplines te ontmoeten, masterclasses te volgen, nieuwe projecten te ontdekken en vooral: samen te werken.

Programma

InVision vindt plaats op 8 november 2019 in Arthouse LUX (Mariënburg 38-39, Nijmegen). Het programma begint om 10:00 uur en eindigt rond 16:30 uur, met borrel na afloop. Centrale gast is de Academy Award genomineerde regisseur en producent Scott Hamilton Kennedy (The Garden; Food Evolution). Hij zal een masterclass geven over het ambacht van wetenschapsfilmmaken, praten over het bouwen van complexe verhalen, werken in verschillende disciplines en het vinden van strategieën voor impact.

Andere gastsprekers zijn Greg Boustead, uitvoerend producent bij Sandbox Films (The Most Unknown, Human Nature), Gouden Kalf-genomineerde regisseur Maartje Nevejan (Are you There?) En de Franse interactieve regisseur Paul Mezier (Overzicht).

Oproep voor projecten

Werk je aan een project dat wetenschap en verhalenkunst omvat? Of het nu een film, een meeslepend of interactief project, een onderzoeksproject is, bij InVision krijg je de mogelijkheid om nieuwe samenwerkingen te starten of feedback te krijgen op jouw werk en ideeën. Stuur jouw project in en win een kans om je idee te bespreken met experts in kunst en wetenschap, professionals op het gebied van (documentaire) filmmaken, wetenschap en de creatieve industrie. Je krijgt ook de kans om persoonlijk kennis te maken met specialisten die je kunnen helpen jouw project verder te verbeteren.

Meld je aan voor vrijdag 11 oktober door je pitch te e-mailen naar lorijn@insciencefestival.nl.

VR-installatie Ahorse

Tijdens de komende editie van het Nederlands Film Festival in Utrecht zal de cinematografische VR-installatie ‘Ahorse!’ van regisseur Wendy Gutman te zien zijn als onderdeel van de selectie van de INTERACTIVE Expo bij NFF. Ahorse neemt de toeschouwer mee op een poëtische en filosofische reis door de geschiedenis van onze verbeelding en gebruikt daarbij als vehikel onze verbeelding van het paard. Ahorse onderzoekt hoe het menselijk streven naar lichter en luchtiger heeft geleid tot het medium VR en wat erna komt. Een interview met Wendela Scheltema.

Het zien en beleven van de VR-installatie Ahorse is moeilijk in woorden te vangen. Je moet het ervaren. Hoe leg jij aan mensen uit wat Ahorse is?
Ahorse is een reis door de geschiedenis van de menselijke verbeelding aan de hand van onze verbeelding van het paard. Maar de film gaat eigenlijk over het feit dat wij in staat zijn om dat wat we in ons hoofd zien, werkelijkheid te laten worden; over de vrucht van onze verbeelding. Het feit dat wij daartoe in staat zijn is dat wat ons als mensen onderscheidt van de rest van de natuur. En daar zit een ontwikkeling, maar dus ook een geschiedenis en een toekomst in. Ik wilde vertellen hoe wij ons, als mens, tot de realiteit verhouden. Deze benadering is natuurlijk ontzettend subjectief maar ik heb toch geprobeerd te zoeken naar een vorm waarbij je op gevoelsniveau met de kijker communiceert. Uitgangspunt daarbij is dat er heel veel is dat ons verbindt. Dat merk ik ook aan de reacties op de film. En dan met name de reacties van heel gewone mensen, die zonder ‘intellectuele bagage’ het werk ervaren.

Terug in de tijd: Hoe en wanneer is het idee van de VR-installatie Ahorse ontstaan?

In 1992 zat ik op de filmacademie en maakt ik een film over film. Wat ís film eigenlijk, vroeg ik me toen af. Is het de reflectie van een bestaande werkelijkheid of is er iets aan film dat wij tot nu toe over het hoofd hebben gezien? Ik was op zoek naar een soort holistische waarheid achter het medium. VR was ook toen een enorme hype en sprak bij veel mensen tot de verbeelding. Voor die film interviewde ik mijn jaargenoten van de regieklas fictie. Ik had er een lezing van Henk Oosterling in opgenomen met de titel ‘Film, Snelheid en Lichamelijkheid’. Ook Oosterling zag VR als een manier om het doel van het menselijk streven, namelijk steeds ‘lichter te worden opdat wij dichter bij de goden zouden komen’, te verwezenlijken. Maar twee jaar later taalde niemand meer naar VR. De techniek was onvoldoende ontwikkeld en bovenal ging de belangstelling vlak daarna vooral uit naar het internet.

In 2012 kwam VR opnieuw in de belangstelling door de kickstart van Oculus Rift. Twee jaar later kwam de bril op de markt en werd VR huge. Nu sloeg het massaal aan. Iedereen, elke beroepsgroep, of het nou gamers, autoverkopers, kunstenaars, journalisten, filmmakers, dokters, onderwijzers waren; iedereen kon er opeens wat mee. Het was niet een hype, nee het was een nieuwe religie!

Ik vond dat enorm fascinerend en vroeg me af waarom dat was. Wat was er gebeurd tussen 1993 en 2015 dat maakte dat het medium nu wél aansloeg? Welke ontwikkelingen hebben ertoe bijgedragen dat mensen nu wél die bril op gingen zetten, zich totaal van de buitenwereld afzonderden en helemaal in die VR opgingen?

Het leek me interessant een reactie op mijn film uit 1993 te maken en zo te reflecteren op het medium zelf. Maar dan wel ook in VR. Aanvankelijk zou het alleen een werk worden waarbij je een bril moest opzetten maar gaandeweg kwam ik tot de overtuiging dat als ik dit verhaal over het beleven van realiteit wilde vertellen, er juist ook een fysiek component in moest zitten. Omdat wij een werkelijkheid toch pas als zodanig ervaren als we daarin met ons lichaam en dus de zwaartekracht verbonden zijn.

[embedded content]

Kun je iets vertellen over de voice-over? Was het idee van het gebruik ervan en de tekst er vanaf het begin?

Ik heb heel lang gezocht naar een vorm voor dit werk. Uiteindelijk kwam ik uit op wat het nu is: een opeenvolging van iconische ruimtes waarin ik mijn ideeën over die ontwikkelingen kon verbeelden. Ik merkte alleen dat het niet voor iedereen duidelijk was wat mijn redenering was; hoe de ‘verhaallijn’ liep.

Na een aantal viewings besloten we iemand te vragen om er een tekst bij te schrijven. Het klikte heel goed tussen mij en scenariste Lenina Ungari. Ik had haar de film gestuurd. De film had toen al de opbouw die het nu nog steeds heeft. We hebben veel gepraat over waar elke scène over ging. Zij had binnen een week twee versies van een voice-over; een ‘religieuze’ en een ‘existentiële’. Uiteindelijk, na veel schaven hebben we van de twee teksten één gemaakt. We wilden niet iets heel letterlijks, maar iets dat ook weer meer als poëzie dan als een commentaarstem zou werken.

Wat de stem zelf betreft; die werd me in de schoot geworpen. Ik zocht namelijk een tijdelijke ‘English native’ en wij verhuurden indertijd nog een appartement bij ons in het gebouw. Ik heb toen een van de toeristen, een meisje van 19 uit Bristol, m’n huis in gesleurd en gevraagd of ze de tekst even op mijn iPhone wilde inspreken. Karen heette ze. Ze vond het doodeng. En hoewel ze nogal mompelde vond ik haar stem prachtig.

Toen het tijd was om de voice-over voor het ‘echie’ op te nemen heb ik wel vijf professionele actrices gecast en met enkele van hen de tekst opgenomen, maar dat werkte gewoon niet. Die darling kon en mocht ik niet killen. Dus toen heb ik haar achterhaald en gebeld en gevraagd of ik haar in mocht vliegen en het nog een keer met haar mocht opnemen in een de studio van Peter Flamman. Ze is heel erg verlegen en vond het superspannend maar ik ben heel blij dat we dat gedaan hebben. Haar stem is heel bijzonder en het accent maakt het ook heel authentiek.

Ik kan me voorstellen dat Ahorse technisch een enorme uitdaging was. Wist je wat je te wachten stond?

Nee, natuurlijk niet. Maar ik ben nogal nieuwsgierig en pragmatisch dus als ik iets nodig heb zoek ik uit hoe ik het moet doen en dan begin ik gewoon. De film is ook heel erg via trial en error tot stand gekomen. Ik had een klein Samsung 360 cameraatje en daar experimenteerde ik mee. Mijn aanvankelijke idee was om een spiegelfilm te maken; exact dezelfde film als die uit 1993, maar dan in deze tijd. Het leek me heel vet om twee tijdperken in één blikveld te hebben, maar dat werkte voor geen meter.

Ik heb samen met mijn editor Fynn Roovers wel tien versies gemaakt voordat we een vorm hadden die naar mijn idee goed werkte. Dat deden we gewoon in Première en met simpele animaties. Uiteindelijk hadden we een draft waarmee ik naar WeMakeVR ben gegaan met de vraag of zij er voor mij echte VR van konden maken. De kerk die in het verhaal te zien is, is door een briljante student van de KABK in C4D gemaakt; alhoewel hij intussen al een jaar was afgestudeerd toen het klaar was. En het paard is old school opgenomen in een loods in België. We hebben het stereoscopisch en in 8K gefilmd; met twee Reds naast elkaar.

Je hebt in alle uithoeken van de wereld materiaal gefilmd en verzameld; onder andere in Egypte, Georgië en Congo. Hoe heb je die plekken uitgekozen? En hoe ging het filmen van het paard?

Ik was eigenlijk toevallig voor werk of vakantie op die plekken. Ik had dan altijd dat 360 graden cameraatje bij me. Je moet toch wat op vakantie. Dat blauwe figuurtje in de tweede autoscène is mijn dochter, ze was toen twaalf. De scène is opgenomen in de Egyptische woestijn, met een gehuurde cabriolet. Ik had bedacht dat wij in die auto heel snel langs haar zouden rijden en dat zij dan achter de auto aan moest rennen. Ik had er alleen niet bij stilgestaan dat zij dan in haar eentje in dat blauwe pak in die woestijn zou achterblijven. Gelukkig is er niets gebeurd.

De kronkelweg die in het verhaal te zien is, is een besneeuwde bergweg in het Noorden van Georgië. Ik heb het beeld negatief gemaakt waardoor het er heel onheilspellend uitziet, maar eigenlijk is het een heel zonnig sneeuwlandschap. Het shot uit Congo is uiteindelijk gesneuveld.

Het filmen van het paard was een hele saga op zich. Via Maarten Treurniet, bij wie ik langsging omdat hij een heel tof VR-filmpje had gemaakt, kreeg ik de tip om met Dietrich Verzele te werken. Hij vond het een mooie uitdaging. Hij is ‘horsewrangler’ en doet alle grote films in Europa waar paarden in voorkomen. Ik wilde dat het paard van heel ver uit het niets op je af zou komen. Maar dat is een heel moeilijk shot om te maken in VR want je wil uiteindelijk niets van de omgeving zien.

Iemand raadde me aan met Reinier van Brummelen te werken, omdat hij zowel camera als compositing doet en technisch heel erg goed is. Nu is hij een van de beste cameramannen van Nederland, dus ik vond het nogal eng hem te benaderen, maar hij zag de draft en was meteen heel enthousiast. We hebben toen echt weken zitten puzzelen hoe we het zouden doen, want er waren natuurlijk behoorlijk budgettaire beperkingen maar ik wilde het per se in 3D en haarscherp, zodat je de vacht van het paard zou kunnen zien trillen.

Nu wilde het toeval dat Diettrich om de paar jaar in een loods een soort theaterspektakel met paarden doet. En toevallig was het net in de periode dat ik Ahorse aan het maken was. Hij bood aan dat we die opname dan net voor zijn show konden doen, dus daar hadden we enorm geluk mee.

Uiteindelijk hebben we het shot op twee REDs, side-by-side gedraaid. Op de set stonden tien man. Maar toen was het toch mis gegaan met die omgeving en heb ik het shot met een bedrijf in India, dat compositing doet nog helemaal moeten rotoscopen. Dat was drie maanden werk.

Uit het materiaal dat cameraman/regie-assistent Stijn van Santen voor ‘the making of’ heeft gedraaid hebben we uiteindelijk de trailer gemonteerd. Aanvankelijk omdat het me zinloos leek beeld uit de film te gebruiken, omdat je er zonder context toch niets van zou snappen. Maar ook dat was weer een blessing in disguise, omdat die beelden eigenlijk het hele verhaal van de film vertellen, maar dan op een andere manier.

Heb je geworsteld met ‘show don’t tell’ enerzijds en zo realistisch mogelijk verbeelden anderzijds?

Ja en nee. Enerzijds heb ik kladblokken vol geschreven over wat ik nou eigenlijk wilde vertellen, anderzijds wel tien versies in film gemaakt van hoe het beeld zou moeten worden. Toen de vorm er eenmaal was, was realistisch verbeelden niet meer echt een issue, omdat ik eerder werkte vanuit de vraag ‘hoe verbeeld ik een gedachte, een idee in één scene?’. Bijvoorbeeld het idee van individualiteit in combinatie met de gedachte dat de moderne commerciële maatschappij daar een funeste rol in speelt.

Dan krijg je dus een woestijn met een sterrenhemel waarbij dat zwerk opeens om je heen gaat draaien en er vervolgens super irritante roze candy-crush pony’s uit denderen, terwijl de lucht ondertussen oranje kleurt van de industriële luchtvervuiling. En dat vond ik dan heel erg grappig. Maar dat is dus eigenlijk een heel intuïtief beeld. Ik benoem het inhoudelijke niet.

Op een gegeven moment realiseerde ik me dat VR voor mij veel meer een medium is dat werkt zoals literatuur dat doet. Het is een gevoelsmedium. Je vormt je een beeld in je hoofd en dat is een soort eindeloze wereld. Maar dat is ook een ‘gedachtebeeld’ dat veel meer via je gevoel werkt. Ik kan misschien niet echt uitleggen wat ik bedoel, misschien gaat het over intuïtief verbeelden?

Je vertelde dat Ahorse bedoeld is voor een breed publiek. Heb je concessies gedaan?

Nee. Het is denk ik een groot misverstand dat een breed publiek dingen niet zou snappen of niet geïnteresseerd zou zijn in een onderwerp als dit. Dat merk ik heel erg aan de reacties van mensen die je tot dat ‘brede publiek’ zou kunnen rekenen. Men vindt het heel erg leuk om aan het denken te worden gezet. Ik vind wel dat het de taak van de kunstenaar is om zo duidelijk mogelijk te communiceren. Kunst moet je raken, maar het hoeft helemaal niet ingewikkeld te zijn. Ik haak zelf ook steeds sneller af als ik eerst een half boek moet lezen voor ik een kunstwerk begrijp. Voor wie maak je het dan?

Ik heb wél geprobeerd om een niet heel makkelijk abstract idee naar een vorm te brengen die voor veel mensen intuïtief te begrijpen zou zijn. En ook heel erg geprobeerd om iets te maken waar je met een blij gevoel uit zou stappen. En wat een kind ook zou kunnen zien en ook leuk zou vinden. Maar dat neemt niet weg dat er voor de intellectuelen ook veel te beleven is. Ahorse is wat dat betreft best gelaagd, je kan hem ook een paar keer zien en dan zie je steeds weer andere dingen.

In 1992 was je al in contact gekomen met virtual reality. Ben je er altijd mee bezig gebleven of heb je het medium herontdekt?

Ik ben er niet echt bewust mee bezig geweest, het was toen ook helemaal niet voorhanden. De techniek was volstrekt primitief, je kon er niks mee. Ik las wel altijd de VR-nieuwtjes, als die er waren. Dus ja, ik heb het herontdekt.

Nou moet ik zeggen dat ik het gegeven, de idee van VR, sowieso altijd interessanter heb gevonden dan veel wat er in wordt gemaakt. Uiteindelijk als je er lang mee bezig bent kom je er toch ook achter dat het maar niks is, zo in je eentje in die bril koekeloeren. Wat dat betreft denk ik dat het medium ook enorm overschat wordt en dat je echt moet nadenken wat je wel of niet in VR maakt. Ik heb eigenlijk nog nooit een interessant drama-filmpje in VR gezien.

In 2012 haalde Oculus Rift via Kickstarter 2,4 miljoen dollar binnen en kwam pas in maart 2016 met de eerste consumenten-versie van de VR-bril uit. Heb je enig idee waarom het zolang heeft geduurd voor VR populair werd?

Als ik het me goed herinner waren in 2015 de eerste ‘VR-days’ in VondelCS en daar begon voor Nederland de hype zo ongeveer. Toen waren de VR camera’s nog in elkaar geknutselde GoPro’s op een rig en werd het beeld aan elkaar gestitcht. Maar omdat er zo veel mensen uit zo veel verschillende hoeken op sprongen was het heel erg in de belangstelling. Het idee sloeg bij zo veel mensen aan, heel intrigerend. En vergeet niet alle VR brillen die met een telefoon werkten. En dan had je nog zo’n cardboard viewer met 360-video. Dat was relatief wijd verspreid. Ik heb zelf heel lang gewerkt met de Samsung Gear – dat witte bolletje – en dan zat daar stitch-software bij en klikte je je Samsungtelefoon in zo’n bril met een koptelefoon.

De techniek van Oculus is anders, dat gaat uit van een game-engine. Er was ook een soort richtingenstrijd indertijd wat nou ‘echte’ VR was: 360 video of de game technologie. Uiteindelijk wordt video meer voor documentaire of drama filmpjes gebruikt en game technologie meer voor de kunst, animatie en grafische werken.

In 1992 interviewde je klasgenoten van de Filmacademie over VR en dat iedereen bezig is met het creëren van zijn eigen realiteit. Je concludeert dat de tijd steeds sneller lijkt te gaan en dat we in een nieuw tijdperk terecht zijn gekomen. Je besluit een nieuwe generatie studenten te interviewen. In de interviews komt het thema individualisme sterk naar voren. Wat is met name het verschil tussen de generaties van toen en nu, denk je?

Ik denk dat de generatie van nu enorm op zichzelf gericht is. Dat bedoel ik niet zozeer negatief, maar wel dat dat veel meer hún referentiekader is: het ik, het individu. Daarnaast is deze generatie natuurlijk opgegroeid in een tijd waarin de beeldcultuur is geëxplodeerd; overal en altijd is beeld, waarvan veel reclame. Veel prikkels, veel keuzes, veel vrijheid. Maar dus ook veel keuzestress. En als alles mag en kan verliezen dingen hun waarde. En maar proberen te genieten! Werkt dat? Dat is denk ik wel een van de effecten van die beeldcultuur.

Ik denk dat die digitale vluchtigheid ze ook steeds het gevoel geeft iets te missen of kwijt te raken, je hebt letterlijk geen grip meer op je bestaan en dat maakt angstig en doet verlangen naar kaders, denk ik. Ik denk dat mijn generatie letterlijk meer vaste grond onder de voeten had. Er waren geen sociale netwerken en als je iemand wilde spreken dan ging je naar iemand toe of je belde iemand op met een telefoon. We waren meer verbonden met de aarde. Voor deze generatie speelt een belangrijk deel van hun leven zich in de digitale wereld af.

Hoe ervaar je het individualisme van deze tijd? Heeft het effect op je? 

Als ik eerlijk ben stoort het me een beetje. Of eigenlijk niet het individualisme an sich, dat moet iedereen vooral zelf weten. Maar het horkerige gedrag dat er soms uit voortkomt daar kan ik me mateloos aan ergeren. Bijvoorbeeld wanneer een kind haar fiets midden op de stoep zet, alsof er geen andere mensen zijn die daar langs moeten, van die dingen. Dus ik loop de hele dag fietsen weg te slepen haha.

VR heeft geen frame en geen grenzen. Voor de ene student was dat angstaanjagend voor een ander juist bevrijdend. Wat doet die grenzeloosheid met jou?

Ik vind die grenzeloosheid heel spannend maar dat komt dus omdat ik zo nieuwsgierig ben. Ik wil altijd weten wat er aan de andere kant van het grid is. Ik weet nog heel goed dat er een paar jaar geleden een VR-installatie bij IDFA was, dan kon je in de ruimte naar twee mannen kijken die daar stonden en dan vond ik het interessant om te kijken wat er gebeurde als ik m’n hoofd door de huid van die mannen stak. Door de matrix, zeg maar.

Je speelt binnen Ahorse met zwaartekracht? Welke filosofie zit daarachter?

De film speelt zich voor een heel groot deel alleen in je hoofd af. Alleen denk ik dat je ervaring van de werkelijkheid, je legitimering daarvan, onlosmakelijk met je fysiek verbonden is. Dus om dit verhaal over wat wij als realiteit ervaren goed te vertellen, moest er een fysieke component in zitten, waarbij je het verhaal, dat zich in je hoofd is begonnen te vertellen, in je lichaam afrondt en ervaart. Los van dat ik het ook heel erg grappig vond.

Hoe heb je Ahorse gefinancierd? Had je een producent en een fonds?

Ik heb de film zelf gefinancierd, door geld van mijn dayjob op te sparen. Ik heb met een aantal heel goede producenten gewerkt om aanvragen in te kunnen dienen bij verschillende publieke fondsen, maar die aanvragen werden afgewezen en toen voelde ik me bezwaard om die producenten nog meer tijd aan mij te laten besteden.

Uiteindelijk heeft het daardoor allemaal wat langer geduurd, maar ik weet wel dat ik na de zoveelste afwijzing dacht: volgens mij kan ik mijn tijd beter besteden aan het ontwikkelen van de film dan aan het schrijven van aanvragen en zelf mijn eigen feedback organiseren. Het was toch onontgonnen terrein. En die VR wereld was een beetje cowboyland en daar hou ik wel van. Dat gaf ook veel vrijheid en ruimte om echt te experimenteren en de grenzen van het medium te verkennen. Ik weet nog dat ik op een gegeven moment met zo iemand in gesprek zat en die zei ‘VR hoort zo en zo te zijn’. En toen dacht ik hoezo? Hoe kun je dat weten, het is een nieuw medium!

Bij de laatste aanvraag die ik indiende trokken ze in het afwijzing-advies de capaciteit van mijn producent in twijfel, en dat was iemand die al dertig jaar in deze sector werk maakt! Dat gebrek aan vertrouwen vond ik wel shocking.

Hoe bereik je met een VR-installatie je publiek?   

Dat is moeilijk. Je moet VR eigenlijk in een museale omgeving laten zien. Maar dan moet het ook weer thematisch bij dat museum passen. En praktisch gezien moet er ook altijd iemand bij zijn. Gelukkig bevind ik me in de luxe positie dat ik boven een museum woon, met een tuin. Op dit moment kunnen mensen de film in mijn tuinhuisje bekijken. De kleinste bioscoop van Nederland! Ik heb een ticketshop gemaakt en dan kun je daar een slot boeken. Maar ik ben ook bezig met het ontwikkelen van een ‘stand-alone’ installatie, zodat je het ergens neer zou kunnen zetten en mensen alleen op een knop hoeven te drukken om de installatie af te spelen. Maar goed, dat is een toekomstdroom, wie weet.

Je heet Wendela Scheltema, maar je werkt (ook) onder pseudoniem Wendy Gutman. Waarom is dat?
Dat heeft een heel praktische reden. Ik kwam er op een gegeven moment achter dat ik in verband met m’n dayjob heel vaak gegoogled werd. En ik hou die dingen graag gescheiden. Mijn moeders meisjesnaam was Gutman en dat bekt wel lekker. Ook in het buitenland; want wie kan Scheltema nou goed uitspreken?

Wat voor cruciaals vertelde Cleo Campert over je film wat je niet in het dankwoord wilde opnemen? 
Bij de eerste versies van de film was het allemaal heel cerebraal. Een heel zware intellectuele exercitie, vreselijk moeilijk en misschien ook wel heel pretentieus. Ze zei: ‘er moet meer liefde in’. En toen bedacht ik dat paard en dat ik het verhaal via de verbeelding van het paard moest vertellen. Op die manier heb je tijdens het kraken van je hersens in ieder geval iets leuks om naar te kijken.

Ben je al bezig met een nieuw project? Wordt het opnieuw een VR-installatie?
Ik ben nu een beetje aan het nadenken over een nieuw werk. Maar dat wordt iets waar je met anderen in zit. Samen een nieuwe werkelijkheid beleven is nog leuker.

https://www.filmfestival.nl/films/ahorse

Kaarten voor de VR-installatie zijn te koop via:

https://ahorse-vr.avayo.nl/transactions/new/74397

Next Level Writersroom

Op 10 oktober organiseert Scriptbank in samenwerking met AVROTROS, NewBe, VPRO Dorst en Beeld en Geluid een next-level writersroom op de Media Week in Beeld en Geluid. Beginnende makers, afgestudeerd van scenario-, film- en kunstopleidingen kunnen zich hiervoor inschrijven.

In elke writersroom staat een concrete vraag of thema van één van deze partners centraal. In een brainstormsessie met  tien makers per writersroom worden ideeën gegenereerd en besproken. Vervolgens worden drie ideeën in kleine groepjes uitgewerkt en gepitcht aan de omroep of producent. Makers krijgen feedback van de omroep/producent en van elkaar. Er vinden 2 x 2 writersrooms parallel plaats.

Deelnemers maken kennis met brainstormtechnieken, en ontdekken hoe je je eigen en elkaars creativiteit kunt gebruiken om ideeën sterker te maken. Ook leer je met de ogen van een omroep of producent naar je eigen idee te kijken. Door de samenwerking krijg je een idee met wie je een creatieve klik hebt, die je vervolgens met een drankje verder kunt onderzoeken tijdens de netwerkborrel.

Wanneer? Donderdag 10 oktober tussen 13.00 u en 17.00 u.
Waar? Beeld en Geluid, Mediapark, Hilversum
Kosten: €15 Meld je uiterlijk 1 oktober aan via het inschrijfformulier dat je aantreft via onderstaande link.

Meer info: https://www.scriptbank.nl/agenda/107/next-level-writersroom-dutch-media-week/